LâlveBenBüyürken

Dantel çorap, lavabo, kukla gösterisi, gazoz kapakları, bebek piyon ve portakallı bahar...

2012-01-29T01:04:00.000+02:00

Bu haftanın başında Pazar gecesinden eşyalarını hazırlarken çökmüştü üzerime ayrılık hüznü ve akabinde ne yalan söyleyim koca bir haftanın özgürlüğü… Eşyalarını o uyuduğunda hazırlamıştım, uyanık olsaydı yanına ne isterdi diye ince ince düşünüp bir bir yerleştirmiştim… E kendimi onun yerine koyup da hazırlık yapınca aslında hiç de ihtiyacı olmayacak şeyler girdi çantaya… Kolyeleri, kol saati, güneş gözlüğü, micky’li ince çorapları, dantel ince çorabı, birkaç elbise, şort, etek, peluş pırıltılı yeleği, barbie’leri derken baktım gerçek ihtiyaçlar hala dışarıda ama çantada yer kalmamış… Hızla çıktım kendimi O’nun yerine koyduğum modumdan ve anne kimliğimle yer açtım pijama, çamaşır, kalın kilotlu çoraplara…

Pazartesi sabahı okula babannesine götürüleceği eşyaları ile bırakıldı ve dedesi tarafından alındı… En çok da burası koydu bana… Sanki haince O uyurken hesaplamış, O’na hiç sormadan/söylemeden alınmıştı okuldan… Neyse ki babanne evi çok neşeli, bolca şımartıldığı, her güne bir etkinliğin planlandığı ikinci evimiz…

Er kişi de yoktu bu hafta iş seyahatinden sebep… İşin özgürlük kısmı tam da burada başlıyor işte… Evdeki özgürlükten bahsediyorum… Hani kumandanın spor ve tartışma programları arasında zaplanmaktan başınızın dönmediği, er kişinin ayakkabılarını dolaba kaldırmak zorunda olmadığınız (bunu beceremiyor benim er kişi), mutfağa taşıdığı bardakları lavabonun içinden çıkarıp makineye dizmeyeceğim (lavabo içine bırakılan herşeye gıcığım var benim), yatak örtüsünü açmadan yatağa girdiği için söylenmeyeceğim koca bir hafta…

Öyle olmadı işte… Bana bir vurdumduymazlık geldi ki… Sanki o evdeki düzen abidesi kadın gitti yerine teenage yaşlarda eşyalarını ortalığa savuran, üzerinden çıkardıkları yığınla ortada duran, ayakkabılar dolabın önünde - mescit gibi sinir olurum-, telefon şarjının bir ucu prizde diğer ucu barsak gibi sarkıyor, mutfak tezgahının üzeri kahve fincanları, bilumum sıvı şişeleri hatta öyle ki gazoz kapakları dizi dizi, cips poşetleri desen cıvıl cıvıl…

Bu sabah kendime geldim…

Onların yokluğu büyük bir otorite boşluğu yapmış bünyede… Hızla evi topladım, pakladım. Gidip Lâl’i aldım Oyuncak Müzesi’ndeki kukla gösterisinden. Kızlarla kahve içip, vitrinleri dolaştık. Bizimki biraz edalandı tabii anneyi bir hafta sonra görünce, bir bebekleşmeler, ne istediğini bilememeler. Akşam eve dönerken başbaşa kaldık bir haftanın sonunda… {Hani ben uyurken yanağımdan öpüyormuşsun ya beni, bu gece birlikte olduğumuza göre yine öpersin dimi} dedi. Ah çocuuuk dedim kim kime öğretiyor acaba hayatı?

Odasına girince babasının karne hediyesi olarak aldığı satranç takımını gördü yatağının üzerinde. Laf aramızda bu sabah mutfak masasının altında alışveriş poşetlerinin arasında bulmuştum zavallı hediyeyi, hemen götürüp yatağının üzerine bırakmıştım. Taşlar hemen dizildi. O beyaz oldu ben siyah… En başa kaleyi koyacaksın dedi, yanına da at ve fil gelirmiş, şah ve rezil en güçlüsüymüş (vezirin formasyon geçirmiş hali), piyonlar bebek gibiymiş… Ne yalan söyleyim satranç dersi almasına kanaat getirdiğimizde sırf pilates seçimimize ayıp olmaması için satrancı da eklemiştik. Mahçup etti beni ;)

Er kişi de az önce aradı, inmiş geliyormuş… En sevdiğim votkadan almış bana, portakal suyunu hazır etmemi salık verdi. Beni bu saatte ve bu yaşta ancak sıcak bir ıhlamur adam eder diyecektim, diyemedim…

Yarın sabah Pazar kahvaltımızda hep beraber cıvıldaşacağız yine. Söz lavaboyu dert etmeyeceğim ;)

İyi Pazarlar.

Fotoğraflar geçen bahar gittiğim Antalya seyahatinden... İstanbul'un soğuna portakallı gönderme ; )

Yüzleşme

2011-12-31T01:06:00.001+02:00

Bir daha hiç yazamayacağım sandım. Hiç konuşamayacağım, gülümseyecek bir şeylerimiz olmayacak sandım…

Dünya dursun istedim… Durmadı, döndü…

Yüzleşelim biraz sizinle dedi… Aldım karşıma oturttum. Çok şeyi varmış anlatacak… Sabah olduğunda biz büyümüştük… Bu sene, koca sene, devirdiğim/z onca sene… Buharlaştı gitti işte… Bir gecede büyüdük biz, hepimiz.

Güzel kızım,

Ne kadar büyük olduğunuzun farkında değilsiniz henüz. Sen ve Saner. Siz tutunacak koca bir dal oldunuz. Biz büyükler sizin gövdenize sığındık. Tekrar gülebildik... Nasıl gülmeyiz ki “bu hafta satranç dersinde sen hangi taş oldun?” diye sorduğumda “rezil oldum anne rezil” diye haykırmana. “Vezir” olmuşsun meğer ; ) Ya da “aba aba” diye senin peşinde koşan Saneriko’muz… Bir arada olamadığınız, ayrı düşünce yapamadığınız o halleriniz… Tutunduk sizlere, gözlerinizdeki ışıltıya…

Dün… haberi geldi. Yeniden doğduk her birimiz. Hep beraber başaracağız. İnanıyoruz. Biz gücünü birbirinden alan büyük ve şanslı bir aileyiz.

Evet olgulaştık o gece… Hayatın anlamı ve anlamsızlıkları o gece yerini buldu zihnimizde. Affettik ve iyimser insanlar olduk… Ama zamanı geri almak için, sıradan ve sığ insanlar olmayı tercih etmez miydik?

Bu sene böyle bitsin. Yeni sene sağlık versin.

Gayrı'sı nasılsa oluyor.

Bildiklerinizi unutun ;)

2011-10-18T13:42:00.000+03:00

Olamaz mı? ; )

2011-09-27T00:31:00.000+03:00

Baba: Palamutbükü ayırımı nerede kuzen?
Kuzen: Bilmiyorum
Baba: Kuzen bi bak bakayım sağdan mı devam edeceğiz?
Kuzen: Hmmm olabilir, emin değilim
Baba: Buradan sola sahile doğru mu inelim kuzen?
Kuzen: Bilemiyorum kuzen, ben de ilk defa geçiyorum bu yoldan
Baba: Sen de bişey bilmiyorsun kuzen, nasıl Datça’lısın sen?
Kuzen: ıkk mıkkk
Çocuk: Off baba sorma artık... Elvan nüvigasyon aleti mi, hıığ?

Benim de hayallerim var(dı).

2011-08-10T13:41:00.000+03:00

Kayınanne ile yapılan bir sohbet esnasında kadınceğiz yılların ne kadar çabuk geçtiğini, 10 yılımızın dolmasına az kaldığını falan söylüyor.

E ben de hayalimi dillendirmeye fırsat bulmuşum, durur muyum?

Diyorum ki evlilik yıldönümümüzde işi gücü bırakıp tıpkı yıllar önce yaptığımız gibi sabahtan kuaföre gitsem, makyajımı, saçımı yaptırsam, komik bir de duvak taksam… Lâl’i de şık şık giydiririz, diyorum ki arada, sinmiş sandalyenin arkasından beni dinliyor… Henüz ses çıkarmadı bu süslenme faslına, onu da süsledik ya teselli etti onu bu düşüncem… Sonraaa diyorum içimi geçirerek… Yine gelinliğimi giysem, ama bu sefer gelinliğimi yaşa-başa ve gündeme uygun bir spor bir formata soksak… şöyleee şık beyaz ve üzerinde kocaman çiçekleri olan bir de sandalet bulsam… Ohoo bulutların üzerindeyim ben. Yaşıyorum olayı…. Arada toca kişisine takılıyorum… Hahay ben gelinliğime girecek bedendeyim de hala tocam için yeni bir takım bakmak gerekecek... zira göbeğinden ayak parmaklarının ucunu göremez durumda… ay ne keyiflendim, ben inceyim ve o şişko ya… prim vermesin piyasadaki genç sıfır beden kızlara… ben kekler börekler yapayım da alsın o kiloları löp löp diye geçirmekteyim içimden… sonraa bir de eski model cici bir araçla Boğaz turu atsak, hatta beni Telli Baba’ya götürse de adaklar adasam gelinliğimle… Teee çocukken gitmiştim… Ah bir de çayır çimen bir yerde davullu zurnalı, tüm sevdiklerimizle bir kutlama yapsak, halay çeksek mesela, rambetiko ile coşsak… Orada bana “benimle evlenir misin?” diye sorsa… İçimde kaldı bana evlenme teklifi etmemişti de ilk seferinde…

…derkeen,

Hayıııııııır. Babamla evlenemezsin anne… Babamın tekifini kabul edemezsin tamam mıııığ! Sen sadece benim karımsın tamam mııııığ! Benimle düğün yapacaksın tamam mııııığ! Benimle dans edeceksin tamam mıııığ! Söz ver anne söz ver bana babamla evlenmeyeceksin tamam mıııığ! Kabul edemezsin onun teklifini tamam mııığ! Sen benim karımsın üühüüü…

Koşarak kaçtı ve kanepenin arkasında dakikalarca yukarıdaki repliklerini tekrar etti.

Üzerinden iki gün geçti… Dün gece uyukusunda sayıklıyor… Evlenemezsin anne, söz ver bana tamam mıığ!

İçim eriyor gecenin bir yarısında, ah diyorum şu dilimi eşek arıları sokaymış.

Tatilden...

2011-07-18T14:52:00.000+03:00

Kumru kuşlarının ona uyurken şarkı söylediğini sanması kadar masum.

“İşte yüzmek diye buna denir!” diye haykırakacak kadar heyecanlı

Tüm bitki familyasını öğrenecek kadar kâşif

Anneciğinin şapkasını kıskanacak kadar erişkin

Çimlerde yuvarlanacak kadar özgür

İlmik ilmik işlenmiş iğne oyalarını takdir edecek kadar büyümüş

Ve Can Baba’yı bir kez daha anlamaya çalıştığımız kadar “renkli”ydi tatilimiz.

İlle de bir şeye ait olacaksan, renklere ait olacaksın.

Mesela turuncuya, ya da pembeye.

Ya da cennete ait olacaksın.

Çok sahiplenmeden,

Çok ait olmadan yaşayacaksın.

Hem her an avuçlarından kayıp gidecekmiş gibi

hem de hep senin kalacakmış gibi hayat.

Bugün benim doğum günüm ; )

2011-06-23T13:15:00.000+03:00

Bu seneye kadar hiç bağıra bağıra “bugün benim doğum günüm” şeklinde ortalıkta dolaşmayan ben, bu sene bir şımardım bir şımardım…
Bir hafta önce sadece kahvaltı programı yaptığım okul arkadaşlarımın süpriziyle başlayan kutlamalar, dün akşam kuzenlerin süpriziyle kaldığı yerden devam etti. Sabah öpücüklere boğularak uyandırıldım… Sosyal ağlardan onlarca mesaj aldım… Mailler, smsler, telefonlar hiç susmuyor. Nasıl şımarmayım?

Anannem olsa {… teneşir paklar derdi}. Beni teneşirlerin paklamasına dört sene kaldığını söylesem, kaç yaşımda olduğum konusunda bir ipucu verip buraya gelecek yaşımla ilgili soruları durdurabilir miyim dersiniz? ; )

Hem durdurmasam ne olur ki?

Benim başıma üzeri mercimek ve pirinç taneleri ile süslenen “talih tacı” kondu dün akşam. Varsın geçsin yıllar, ben şımarmaya devam edeyim ; )

Bazen...

2011-06-09T19:30:00.001+03:00

Bazen zaman dursa diyorum…

Tam burada dursa.

Büyümese, hep böyle yarım cümleleriyle kalsa….
Koroda şarkısını söylerken esnese bir taraftan yine…
Sahneden bizleri göremeyince ıslak gözlerini ovuştursa…

Büyümese.
Annesinin büyümesini istememesindeki ısrarını hiç bilmese…

Gönlümü eyliyor...

2011-05-06T00:06:00.000+03:00

Kapat gözlerini, sana bayılacağın bir süpyizim var dedi...

Yumdum gözlerimi sıkıca.

Olmaz dedi, iki elinle gözlerinin üstünü kapat.

Kapattım...

ama araladım parmaklarımı, dayanamadım ; )

Gözlerimi açınca o yüzünün ifadesi yok mu, sadece bir kaç saniyecik...

Özel ajan Osooo diye bağırıp, döndü arkasını gitti.

Ne alaka çocuk?

Biraz öpüşüp, koklaşsaydık yahu...

Harami’li olmak demek…

2011-04-28T17:53:00.000+03:00

Sağanak yağış altında fotoğraf makinenizi Migros poşetine geçirmek,
İstiklâl’den Galata Kule’sine kadar yürümek,
Tanımadığınız insanları yoldan çevirip bir kare istemek,
Ve eve iliklerinize kadar ıslanmış halde dönmektir.

Fotoğraf: Onur Özel
Edit: Ben

4'e 1 kala!

2011-04-23T02:33:00.000+03:00

Canım kızım,

Her sene bilerek mi yapıyorsun bunu?

Bu sabah uyandın, yılın diğer üçyüzaltmışdört gününden farklı olarak bana yatağından seslenirken işe gitmiş olmam endişeni bir kenara bırakıp tüm sevecenliğinle “sen benim canım annemsin güüünaydın” demen sadece bugüne özel bir tesadüf mü söyle bana?

Sen… Şimdi dört yaşında, bazen gözüme kocaman bir kız çocuğu, bir arkadaş, bir yoldaşsın… Bazen de hala bir bebek kucağımda…

Artık hayatın sana ait… Arkadaşların, sevdiğin çizgi filmler, gitmek istediğin yerler, dargınlıkların, kitapların, oyuncakların… Bizim kontrolümüzden çıkıyor, hayatına aldığın herşeyi sen seçiyorsun. O kadar değerli ki seçtiklerin senin için, okulunda her oyuncak gününde sırf arkadaşların patates kafa oyuncaklarını çok seviyor diye her hafta aynı oyuncağını taşıyorsun mesela...

Bazen kırılgan, bazen cesur, coşkulu, bazen utangaç, bazen hırçın… Ne çok renk kattın dünya(mıza)na bir bilsen…

Komik bir çocuksun da… çamaşır makinemizden ani sesler geldiğinde “belki de makinenin gazı vardır annejim” diyebiliyorsun tüm ciddiyetinle… veya puantiyeli yağmurluğunun allerji olduğunu iddia edebiliyorsun : )

Beni sürekli daha iyi, daha sabırlı, refleksleri daha gelişmiş bir anne olma yolunda eğitiyorsun güzel kızım…

Bazen düşünüyorum da, doğduğun güne kadar ne kadar hoyratça yaşamışım hayatımı… Şimdi her şey seninle çok değerli, çok anlamlı.

O en sevdiğin şarkı var ya, sabırsız böceğim benim, hani arabaya oturmamızın beşinci saniyesinde daha kontağı bile çevirmeden “anne karanfili aç hadi çabuk” diye huysuzlandığın…

İşte o şarkıdaki gibi...
Karanfiller açsın gözlerinde bebeğim.

Seni çok seven, sana çok hayran
Annen

BİR Yaşında

2011-04-08T18:28:00.000+03:00

Zamansız gelişiyle hepimizi şaşkınlıktan sersem eden, doğduğu gece açlıktan parmaklarıma yapışıp emmeye çalışan bu yakışıklı BİR yaşında…

Mumunu üfledi... "Pastamı da parmaklar herkesten önce bir tadına bakarım" dedi ve mışıl mışıl uyudu doğumgününde…

…biz partiye devam ettik.

İyi ki doğdun küçük adam, iyi ki kızıma kardeş oldun.

Sevi çok seven, teyzen::anne yarı'n::

Döndük!

2011-03-31T13:17:00.000+03:00

Bıyıkları kesilmiş kedi gibi kaldım blogumun yokluğunda...

Sevgili Ayşen'in bir mesajıyla DNS'imi ayarladım ve döndü(k)m!

Öğretmene mektup

2011-02-24T10:54:00.000+02:00

Her şeye rağmen… Gaydiri Gubbak Cemilem.

2011-02-14T16:40:00.001+02:00

Zor günleri geride bırakmaya çalışıyoruz.
Lâl günlerdir hasta… Biri bitiyor diğeri başlıyor. Ateş, kulak enfeksiyonu, barsak enfeksiyonu… hepsi sıraya girdiler.

Er kişi bana 3.8 toyratlık(karat) tek taş üretiyor. Üretim aşaması epey sancılı geçiyor. Gecelerdir acile taşınıyoruz, bol bira ve maydonoz suyu tüketiyoruz. Günün ortasında bile kafamız güzel anlayacağınız.

Hal böyle olunca bi tebessüm gerekmez mi bünyeye? Bana çok iyi geldi :- )

not: yüklenmesi biraz zaman alıyor, sabır :- )

İlk karne

2011-01-30T20:23:00.000+02:00

"Benim küçük dahim..." diye başlamış öğretmeni karnesine görüşlerini yazarken...

Hepsi birer yıldız gibi değil mi?

İnsanın bu karelere bakıp "siz bizim aydınlık geleceğimizsiniz, umudumuzsunuz..." falan diye başlayası geliyor mu cümleye?

Geçmiş zaman olur ki...

2011-01-25T13:38:00.002+02:00

Haftalar öncesinden başladı yazışmalar. 2008’de başlayan mezunlar buluşması bu sene İstanbul’da yapılacaktı. O akşama kadar hiç hesaplamamışım ne kadar zaman önce mezun olduğumu, bendeki algı birkaç sene önce şeklindeydi.

Evlenenler, evlenip boşananlar, çocuk sahibi olanlar, bekar kalanlar… herkes oradaydı işte…. Bakıp da “ay ben sizi bir yerden çıkaracağım” diyebileceğim kimse yoktu orada. Herkes aynıydı, bıraktığımız gibi… En çok da çok değerli Erkan Hocam (Erkan Uçar) aynıydı. Sağ şakağındaki beyazlar büyük oğlu Berkan’a, sol şakağında beyazlar küçük oğlu Kerem’e aitmiş, öyle dedi. Hala gepegenç, hala arkadaş gibi…

Unutmamış bizi, toplasan bir elin parmağını geçmeyen bölümün ilk mezunlarına- iki sene önce Ankara’da gerçekleşen ve katılamadığım için alamadığım - 10.yıl hatırasını da bu sene vermek için yanında getirmiş. Kısa bir konuşma ile takdim edilen 10. yıl hatıraları… kalp çarpıntısı… bunca sene sonra ilk günkü heyecan!

Hocaların en değerlisi, en abisi, en babası, en genci, en komiği, en titizi, en düşüncelisi, en kopya çekeni görmeyeni-duymayanı, en beşiktaşlısı…

Hep genç, hep güleç kalın… Ya da şöyle mi desek?

int main()
{ char str [STR_LENGTH];
sprintf(str,"%s"," Hep genç, hep güleç kalın…");
puts(str);
return 0;}

Bu kod şimdi çalışır mı hocam? :-)

Bir de unutmadan… Kedi olalı bir fare tuttun ya Facebook, Zuckerberg'e saygılar....

Yok artık!

2011-01-19T13:50:00.001+02:00

Çocuk: Annejim ben artık pammak arası terliklerimi giyemem dimi?
Anne: Evet Lâl’cim küçülmüştür artık
Çocuk: Dedem bana yeni pammak arası alsın o zaman anne
Anne: Tamam, söyleyelim önümüzdeki yaz alsın
Çocuk: O zaman bana küçük olan pammak aralarımı da kız kardeşime veririz dimi annejim?
Anne: (zınk!) Ama Lâl’cim senin bir kardeşin yok ki, bir kardeşin ol-ma-ya-cak… olsa benim karnımda bebek olurdu dimi?
Çocuk: Annejim! O zaman sen önce bi gelin ol, sonna karnında bebeğin olur tamam mı?

MİM - Your blog is fabulous!

2011-01-14T15:01:00.000+02:00

Sevgili Gülay, harika bir mim göndermiş. Mim; "your blog is fabulous" ve mimin kuralı görmek istediğiniz 3 yeri nedenleri ile yazmak… Sihirli lambadan bir cin çıksa ve dile benden bir mim dese ancak bunu dilerdim herhalde. Ah pardon tabii ki kısa vadede gidebilmeyi dilerdim :-)

Kanchanaburi
Yıllar vardır dilime yapışmıştır. Thailand’da muhteşem bir yarım ada.

Kanchanaburi, okunuşu bile mutlu ediyor beni... sanki dünyanın gerçeklerinden arınmış masal ülkesi gibi geliyor. Pek tabii savaş görmüş her ülke gibi masal diyarı değil, ülkede yoksulluk ileri safhada. Turizmle ayakta kalmaktan başka şansları da yok gibi görünüyor. Şimdi gidip de kwai köprüsünde savaşın izlerini görmek, nehirde ılık bir gezinti yapmak, fil kampında nat geo tadında fotoğraflar çekmek hele bir de hemen şu kıyıda cardinal melon yudumlamak vardı ki…

Bhutan
İz Tv’de izlediğim bir belgesel’i seyrederken keşfettiğim Bhutan, Himalayalar’ın eteğinde, Hindistan’ın kuzeyinde ve hala krallıkla yönetiliyor. Belgeselde izlediklerimden hatırladğım kadarıyla, Bhutan kralı o kadar yaşlı ki artık tahtını genç nesillere devretmek istiyor. Ancak halk kralı o kadar seviyor ki krallığı bırakmasına engel olmak için durumu protesto edip kralı yönetimin başında kalmaya zorluyorlar. Ülkeye her sene sınırlı sayıda turist kabul ediyorlar ve girişte doğal tabiatlarına zarar vermeyeceğinize dair size sözleşme gibi bir belge imzalatıyorlar. Bir not daha, ülkeye münferit giriş yapamıyosunuz, mutlaka bir acenta aracılık etmeli ve bu acenta kralın onayladığı bir kurum olmalı.

Cumhuriyetten gördüklerimiz ortada, bir de krallık görmek lazım diyenlere… en çok da bana :- )

Mardin

Dillerin ve dinlerin şehri.

Birkaç ay önce gitmeye çok yaklaştığımız, son anda gerçekleştiremediğimiz, çekemediğim fotoğrafları düşündükçe içimi kahreden şehir. Bir başka bahara… hatta en yakın bahara…

Resimler: Google

Cuma Cuma pek iç açıcı bir post oldu, kısa bir süre de olsa şu ofisin telefon zırıltısı ve çöp maillerinden kurtuldum ya, çok teşekkürler Uzaylı Anne.

Ve bu mim, aklında gezmek olan herkese gitsin :-)

Doluya koydum almadı, boşa koydum dolmadı

2011-01-10T00:13:00.000+02:00

Gelişimsel olarak renklerin ve cinsiyetin farkındalığını kazandığı için anne ve babayı çizerken kullandığı renkler dikkat çekmektedir. Anneyi mavi, babayı pembe çizerek anne-baba rollerinin kendi düşüncelerinde karıştırdığı düşünülmektedir.

Yorumlayan: Burcu Öğretmen

Nasıl bir haftayı geride bıraktığımızı bilmiyorum. İlk defa bu kadar şiddetli öfke nöbetleri yaşandı bizim evde. Çaresiz kaldık, okuluyla konuştuk. Zaten bizimle görüşmeyi planlıyorlarmış. Küçük hanımın agte (gelişim tarama envanteri) raporu paylaşılacakmış. İlk veli toplantısı bir anlamda. Bizde bir heyecan bir heyecan... E dökülecek taşımız da var eteğimizde geride bıraktığımız haftadan sebep.

Girdik lafa...

Anne&Baba: uyumuyor bu hocam, anneyi gördüğü an başkalaşıyor, tehdit de başladı... "bunu bunu yapmazsanız ben de..." diye başlayan cümleler girdi hayatımıza... gece uyanmalar, anneyi odasına çağırmalar, odasına giren anneyi kovmalar, kendini kasıp yanına yaklaştırmamalar, gecenin bir körü pijamasını beğenmemeler, hiç güzel olduğunu düşünmüyormuş hocaaanım pijamasıyla... yeni adet de çıkardı yanımızda yatmak istiyormuş... tuvalete kaldıramaz olduk hocaanım, gitmemek için kitliyor kendini... yarım saat sonra çişini yapıyor bizim yatağa... elde yorgan evde uyumak için köşe kapıyoruz eşimle... çişli yatak da cabası... ben de insanım hocaanım, sabahları refleksle araba kullanmaya başladım, içim geçiyor direksiyon başında... apartman sakinleri bu çocuğa evde napıyorlar demezler mi?, bir de ağlayıp ağlayıp "bak şimdi kusucam heee" diyip kusmuyor mu... gözüm dönüyor hocaanım şöyle bi silkelemek istiyorum... belli bunun bazı tahtaları oturmamış, şöyle bi sallayım sallayım tahtaları oturtayım diyorum... ne dersiniz hocaaanım?

Burcu Öğretmen: Lâl için uyguladığımız agte raporunda dil-bilişsel, ince-kaba motor gelişim puanları, sosyal beceri-öz bakım alanında hesaplanan gelişim puanı 66-72 aylar arasına denk gelerek normal gelişim yaşından ileri olduğu tespit edilmiştir. Ayrıca Lâl çok nazik! bir çocuk. Bir şey isterken cümleye "rica etsem..." diye başlıyor. Bu yaş için rica edebilir miyim diye cümleye başlamak pek karşılaşmadığımız bir şey. yemeğini yedikten sonra kendi tabağını masadan kaldırıyor, yemek yapan ablasına eline sağlık diyor mutlaka... kendi kendine yemek sonrası temizliğini yapıyor. Okul kurallarına çok güzel uyum sağlıyor... Arkadaşlarıyla oynarken liderlik etmek istiyor, oyun kuruyor fakat arkadaşı başka bir oyun oynamak isterse her ikisinin de oynayabileceği farklı bir oyun kurarak uzlaşmaya! gidiyor.

Baba: Kalk hanım kalk, biz her akşam yanlış çocuğu alıyoruz okuldan herhalde!

İmza: İkibinon

2011-01-02T23:18:00.001+02:00

Resimler 1 Ocak 2011 akşamından...

Yeni seneye evde, er kişiyle, battaniye altında hatta kendimize olan saygımızı kaybetmemek adına ve zoraki çıtırdattığımız çerezlerimiz ve gazlı içeceklerimizle girdik.
Telefonlarımız çalmadı ve kimseleri aramadık...
Yeni seneye ayıp etmeyelim diye zor ettik onikiyi...
Zoraki gülümsemeler taktık dudaklarımıza...

Havai fişekler atılınca eyvah dedim, uyanmıştır ve korkmuştur... ya annemi isterim diye tutturursa?
Öyle olmamış.
Hiç uyanmamış.

İkibinon biterken bir dersimiz varmış öğrenecek; ondan sebepmiş bütün olanlar...
Allah, o çok olmasını istediğin şeyi verdiğinde...
Sen mızıkdarsan...
O'nu senden geri alırmış.

İmza : İkibinon

Nane, limon kabuğu...

2010-12-17T16:04:00.000+02:00

Bol limonlu ve ıhlamurlu bir haftayı geride bıraktık.
Kaç gece ateşi yükselince ılık duşa soktuk hatırlamıyorum…
Soran gözleri hiç gitmiyor gözümden ama...
Neden banyo yapıyoruz babaaa ama ben çiş yapmadım ki yatağımaaa…
İlk defa bu kadar ağır atlattık.
Ama atlattık işte
Bin nasihattan kıymetli bir nusibet yaşadık ama sor bakalım şimdi o yazlık elbiseleri giyermiymiş alem atkı ve bereyle dolaşırken.

Yaz gelsin öyle giyelimmiş :-)

Babalar ve Kızları v2

2010-12-01T01:06:00.000+02:00

baba: üşüdün mü?
çocuk: hayır üşümedim
baba: üşümüşsündür
çocuk: yooo üşümedim
baba: yalnız mı üşüdün?
çocuk: üşümeeedim
baba: başka kimler üşüdü?
çocuk: üşümüyoooruum
baba: üşümene başka kimler ortak oldu?
çocuk: anneee...

Oradaydım.

2010-11-30T16:24:00.000+02:00

Ben hayatımda bir defa olsun o "an"a tanık olabilmeyi çok istedim.

Hayatta önce kendime koyduğum sınırları kaldırıyorum.

"Ben yapamam"lar yok bundan sonra. "Ben yaparım"lar var.

O gazete haberini de yatak odama aynanın üzerine de astım ki hep hatırlayayım.

Gittim. Gördüm. Hayran kaldım.

Sevgili Ayça, tekrar teşekkürler.

Fotoğraf: Muammer Yanmaz

Babalar ve kızları…

2010-11-26T11:48:00.001+02:00

Çalışan bir anne için, henüz mesai bitmemişken baba kişisinden telefon alıp babanın evde olduğunu ve yemeği hazırlayacağını söylemesi kadar gurur verici bir şey var mı?

Dikkat ederseniz sevgili okur gurur verici dedim, sevindirici demedim. Gurur veriyor çünkü bizim er kişisi de benim büyük oğlum sayılır. Demek evde hayta bir yer fısıtığıyla baş başa akşam yemeğini hazırlayacak kadar kendine güveni gelmiş er kişimizin. Aman ne mutlu ne mutlu bana.
Gişelerde önümden bekleyen otuz iki sıra aracın sonunda sıramı beklemek, hatta bu araçlardan bazılarının kgs'lerinin bitmiş olduğunu kartlarını bipletirken farkedip sıra sıra tüm araçlara elinde biten kartını gösterip bir geçişlik ücreti mukabilinde bir bip dilenmeleri bile bozamaz artık benim moralimi. Beklerim sıramı, kartımı bipletir geçerim... Klasik tıkanma noktalarında yarım debriyaj dur kalk reflekslerimle varırım evime… Kapıyı aşağıdan çalmak ve [kim yoo] sesi ne kadar huzur vericidir benim için… Apartmana girerim… asansörden inen komşumuza iyi akşamlar deme nezaketini bile gösterebiliyorumdur artık. Kaba biri değilim sevgili okur ama nedense akşamları eve hep telaşla ve yetişme kaygısıyla girdiğim için fark etmem etrafımdaki insanları çoğunlukla. Ama bu akşam farklıdır… Evde her şey hazır beni beklemektedir. En önemlisi Lâl’in yanında yardımcımız değil babası vardır ve telaşa hiç mahal yoktur.

Kapıyı aşağıdan çalarım ya yukarı çıktığımda kapı aralık beni beklemektedirler biliyorum. Bizim yer fıstığı kesin kapının arkasına saklanmıştır ve bana [aa ama lâl yok ki, az önce aşağı indi görmedin mi] oyunu oynayacaklar ve bizim bücür daha cümlenin sonunu beklemeden heyecandan kapının arkasında saklandığı yerden çıkıp [buydayııım, şaka yaptım] diye bağıracaktır.

Öyle olmadı işte.

Baba kız beni karşılarında görünce garip bir hareketle diz kapaklarının hizasına eğilirler. Ellerini aşağıdan yukarı yavaş yavaş ve parmak uçları avuç içlerine bakacak şekilde yarım kırılmış, tırnakları pençe gibi yapılmış böğğğğ diye bir ses çıkarırlar. Aynı hareketi tekrar edereler... böğğğğğ!!? O nedir öyle anlayamadım derim. [hayayet olduk biz anne] der bizimki.
Baba kişisi anlar... benim suratım düşer hemen beklemediğim durumlarda… kem küm hık mık biz oyun oynuyorduk da diyiverir. Bizim bücür [hadi babajım hayayetis biz oyunumuza devam edelim] der ve bunu fırsat bilen baba arkasına bakmadan içeri kaçar. Tamam babasının bebeklerle oynamasını beklemiyordum ama bu kadarını da düşünmemiştim.
Neyse dedim, oyunun içeriğini Lâl uyuduktan sonra gözden geçiririz… Bizimkiler arkasını dönmüş koşarcasına pençeleriyle birbirlerine oyun yapıyorlarken mutfağa girdim. Bizim mutfağa bomba atmışlar yahu, sabah bıraktığımda böyle değildi… Tezgahın üzerine dört farklı tabak çıkarılmış, sanki bir kaşık yemek konmuş, olmamış diğer tabak denenmiş, olmamış diğeri denenmiş… derken dördüncü tabak epey kirli belli onda yemek yeme kararı verilmiş…. Sanırsınız birinci kolorduya yemek verilmiş bizim evde. Tabaklar dizi dizi… Ocağın üzerinde tuz taneleri, pardon tane değil onlar, bir paket tuz boca mı edilmiş nedir? Yine tuz kullanırken yüksek uçuş yapılmış… Lavabonun içinde de yemek tabakları var, hem de içlerinde peçeteleriyle duruyorlar, musluk açılmış üzerine, peçeteler salçalı olduğunu tahmin ettiğim yemek tabağında turuncumsu bir renk almış… Görmemeye çalışıp bir tabak yemek ve tepsi eşliğinde salona giriyorum.

Kanepenin üzerinde mandal sepeti, yanında tavla… Sehpanın üzerinde aktivite örtüsü serili... Örtünün üzerinde kurumuş hamur parçaları, suluboya lekeleri ve makarna taneleri… Masa örtüsü niyetine aktivite örtüsü kullanılmış hey haaat! Tekli koltuğun üzerinde ise şişirilmiş bir can yeleği… yanında çamaşır dolabımdan araklanmış lavanta kesesi… Yere kayıyor gözüm... Seramik bardak altlarım yan yana dizilmiş yerde duruyorlar. Bu sırada Lâl koşarak içeri giriyor, benim seramiklerin üzerinden atlayarak salonun diğer duvarına koşuyor, geri dönüp tekrar atlayarak karşı duvara uçuyor ve bunu en az yirmi defa tekrar ediyor…
Kafamı tülbentle sıktırıp, elim belimde Nevra Serezli modeli bağırmak istiyorum…

Bunca anlamsız obje bir aradayken nasıl bir oyun kurdular acaba çok merak ediyorum sevgili okur.

Mesela gemicilik oynuyor olabilirler. Gemide havuza girdiler, nemli havlularını kamaranın balkonuna astılar, (kamara ve ipte serili çamaşırı mandalla tutturmak biraz iğreti durdu sanki?) Gemide yemek yediler, sonrasında iki el tavla atalım dediler herhalde... Gemi su alıp batmaya başlamış olmalı ki can yeleğini getirmişler. Yerdeki seramik bardak altları da can simidi olsa gerek…

Lavanta kesesini oyunun neresinde kullandıklarını anlayamadım yalnız? Ve bir de bu oyundan hayalet oyununa nasıl geçtiklerini...?

Bu yazı bizim evin delisini resmetmeden bitmez ama dimi? Bitmez, bitemez :)

Evin diğer delisi günümü adliyede sonlandırmak istemediğim için yayınlanmamaktadır :-)

İlk mürüvvet dedikleri :-)

2010-11-23T15:11:00.000+02:00

Telaşlı bir sevincimiz var demiştim...

Biraz etli pilav
Üzerine kırk kat baklava…
Eskilerdeki gibi etekleri boyalı çarşaflamız yoktu amma
“Oldu da bitti” nidalarını yaydık dört tarafa…

Seni çok seviyoruz Saneriko’m!

Mudanya'da...

2010-11-22T19:19:00.000+02:00

Hiç tanımadığınız ama en yakınınızdan hep dinlediğiniz dostlarınız vardır hani.
Bir görüşte zaten hep vardılar dersiniz.
Renk renk, nakış nakış işlediler…

Ne iyi ettik de geldik şehrinize, gülen yüzlerinize…

Kısa kısa...

2010-11-12T14:53:00.000+02:00

Son günlerde Prevenştayn denen çizgi karakterin derdine düştük.

Prevenştayn onu öyle yapmıyor anne… Prevenştaynı açalım anne… prevenştayn gibi olmuş mu anne?

Anladık bu bir çizgi film kahramanı ama… üşenmedim kendime görev edindim digiturk çocuk kanallarındaki tüm çizgi filmlerin isimlerini taradım. Yok böyle bir karakter. Ha bir de anlamadım diye fırça da yiyorum… Fırçanın üstüne cilayı da geçtim mi tamamdır [benden ösüy dilemelisin anneee tamam mıığğ] şeklinde…. Çocuk çocuk diyor iç sesim… ben sana penetrasyon testlerini yaptın mı diye sorsam ve üzerine beni anlamadın diye özür diletsem nasıl olurdu ha söyle bana??

Dün disney dergilerinin birine bakıyorken coşkulu bir çığlık attı… [prevenştayn işte bu anne] dedi. Ay dedim şükürler olsun süper kahramanla tanışacağız nihayet…. Efendim Prevenştayn, Little Einstein’mış. Ben sana ne diyeyim çocuk, tırım tırım prevenştayn arattın ya bana…

Son günlerde bir de saçlarına düşkün oldu ki… saçları açık dolaşmalar, durup durup bukleleri kontrol etmeler… saçlarını kestirme işini pek dile getirir olduk bugünlerde ona bağlıyorum ben. Dün beraber aynaya bakarken [üzülme senin de saçların güzel] dedi… yok dedim seninki gibi değil, senin buklelerin var çok güzel seninkiler dedim… sonra nereden geldiyse aklıma “sen annenin en çok nesini seviyorsun?” diye sordum. Bir anda boynuma atladı [canını çok seviyorum canını] :- )

Biz bu bayrama telaşlı bir sevinçle giriyoruz. Giriyoruz dediysem bugün tatile giriyoruz gibi anlaşılmasın, Pazartesi yine ofiste olacağız ama bu sefer Lâl’le geleceğiz. Oyuncaklarını ofise taşıyıp biraz şenlendiresim var burayı. Herkes bayramı cumadan başlatıyorken başka türlüsü çekilir miydi ki? : -)

Telaşlı sevincimiz ne mi? Ne bileyim ben? :- )))

Haftasonu ödevi

2010-11-05T14:17:00.000+02:00

MVI_0746
Yükleyen goksencamgoz. - DünyanÄ±n en ünlü yÄ±ldÄ±zlarÄ±nÄ± burada izleyin.

Nostalji yapıyorum evet.

Bir sms aldım da, ondan sebep :-)

Sayın Velimiz diye başlıyor sms...

Atatürk haftası kapsamında tüm çocukların Atatürk albümü hazırlaması isteniyor. Bir de not düşülmüş, ödevi siz yapmayın, sadece yardım edin diye :-)

Dönüp dönüp okuyorum mesajı... Sanırsınız sevgilimden akşam için şık bir davet aldım ... Okuyup okuyup kikirdiyorum... Veli? Ben?

Bu haftasonu meşgulüz anlayacağınız.

Mutlu hafta sonları herkese :-)

29 Ekim

2010-11-03T13:55:00.000+02:00

Her yerde artık varlıklarını hissettiriyorken
Neden o gün burada göremediğimiz bir grup insanın nerede olduklarını merak ettim...

Bir de “Apo’nun .içleri durduramaz bizleri” diye slogan atan

O caddeli gençliğin askerlikten yırtıp çürüğe çıkmak için ne katakulliler yaptıklarını…
Sahi 31 Ekim sabahı neredeydi bu coşkulu arkadaşlar?

Girme şu konulara gökşen, yazma buraya diyorum da… bazen tutamıyorum kendimi işte…

Mesela bu yazıyı hemen 29 Ekim gecesi yazdığını ve taslak olarak kaydedip yayınlamayı unuttuğunu yaz.
Bitir bu yazıyı.
Basit bir unutkanlık olsun.

Mim - One Lovely Blog Award!

2010-11-02T19:43:00.000+02:00

Sevgili Sinem'e ilk "mim" imi yayınlatmasına vesile olduğu için teşekkürler :-)

Ve kurallar...
Kural 1- Ödülü kabul etmek ve ödülü veren kişiyle bloğunuzda bağlantı kurmak.
Kural 2- Ödülü 15 blogcu arkadaş ile paylaşmak, genele bırakmamak.
Kural 3- Seçilen 15 blogcu arkadaş ile iletişim kurmak ve seçilmiş olduklarını bildirmek.

Ödül dağıtımına gelince...
http://senbencem.blogspot.com/
http://annekaleminden.blogspot.com/
http://egemenesas.blogspot.com/
http://aysegulgenciz.blogspot.com/
http://mugesandik.blogspot.com/

"Meslekler ve İnsanlar" yazı dizisine ithafen...

2010-10-26T16:16:00.000+03:00

Efendim bu yazı Syrakusa kişisinin şu yazısına ithafen tarafımdan kaleme alınmıştır.

Hikayede adı geçen şahıs tamamen gerçek olup, kurum ve kuruluşlar hayal ürünümdür.

Bir sinemaseverin mesleğini kaleme alacağım bu yazı ancak bu şekilde başlayabilirdi. Efenim, Syra kişisi Bankacı üst kimliğinin altında risk izleme yönetmenidir. Dün akşam tam da gaza gelmiş misilleme harekâtına başlamak üzere laptopımın başına oturmuştum ki şöyle bir kendime baktım. Pijama, terlik, saçlar tepede japone… Olmaz dedim. Adamın mesleğine bak senin kılığına bak, böyle yazamazsın. Plaza kültürü ile özdeş bir kıyafet seçip, numaralı gözlüklerimi de taktım ki, önce kendim inanayım :-)

Syra’ya blogunda mesleğini sorup da risk izleme yönetmeni cevabı aldığımdan beri esas duruşta bekliyorum sevgili okur. Çalışmadığım sayılı banka kaldığını düşünürsek ister misin şimdi bu Syra bir yerden tanıdık çıksın dedim. Yazının sonunda ajansı basıp beni tek ayak üstünde bekletmesindi sakın. Allahtan pozisyon benim ferforjelerle örtüşmedi de bir ohh çektim. Lafı çevirme de konuya gir dediğinizi duyar gibiyim… ben de çok istiyorum ama pozisyon kazık, zaman kazanmaya çalışıyorum farkındaysanız.

Yahu bu “risk gözleme yönetmeni” ne yapar ki?

Eureka! Risk Gözleme diye bir film çekiliyor ve bizim Syra’da bu filmin yönetmeni tabii ki!! Vay vaaay sinemaya olan ilgi buradan geliyor demek. Evet iyi gidiyorsun Gökşen bak biraz düşününce çorap söküğü gibi gelmeye başladı : -) Yönetmenliğini yaptığı bu filmde Syra başrolde de kendisi oynamış. Bankacılık ve Finans sektörünün en sıkıntılı yıllarını yaşadığı geçmiş kriz yıllarında Syra bakmış ki kariyeri risk altında öncelikle yaşadığı apartmanda risk gözetmeni olarak bina yöneticiliğine el atmış. Yönetici diyip geçmeyin, binanın varlıklarını ve bu varlıkların sağlandığı kaynaklarını gösteren mali tabloları tutarmış o günlerde. Aktif, pasif varlıklar, paraya dönüşebilecek değerler, sen-seç’ten kazandığı amortileri (ay pardon amortismanları) bilanço tablosunda tutarmış.

Bu kadarla kalmaz apartman hizmetlisinin kullandığı temizlik ekipmanlarının, mesela viledanın ucundaki püsküllerin kosla oksi ekşiynla biraraya geldiği zaman püsküllerin yıpranma katsayısını hesabeder, gördüğü riskleri kat maliklerine rapor edermiş. Hatta bir defasında binanın dış cephe giydirmesi için anlaşılan taşeron firma ile o taşeron firmada çalışan işçilerin “bitliste beş minareee” türküsünün yanık yanık okuyup beter böceğin uyukusunun bölünmesi riskine karşılık anlaşmayı feshettiği de rivayet edilirmiş.

Günler günleri kovalamış… ve Syra’nın kariyerinde gösterdiği başarı öyküleri dilden dile dolaşmaya başlamış. Syra hatırı sayılır bir bankadan çabalarının karşılığında çok iyi bir teklif alarak bonservis bedeli bina yönetimine ödenmek koşuluyla transfer edilmiş. Syra şimdilerde günlerini çalıştığı bankanın bulunduğu plazada deri koltuğu odanın kapısına ters, plaza camından İstanbul’un puslu havasını izleyerek, bir elinde piposu diğer elinde risk analiz raporları, yatırımcılarının özkaymaklarını inceleyerek geçirmektedir.

Ancak kariyer hayatında parlak günler günler yaşayan Syra aynı istikrarı ev hayatında gösterememiş, sevgili eşinin TV kumandasını ele geçirmekteki entrikalarını ve Beter Böceğinin bilgisayarının usb girişine tıktığı bozuk paraların getirdiği riskleri gözlemleyememiş olmasına rağmen tarafımdan ve eminim ki meslekler ve insanlar yazı dizisine konu olan tüm blog arkadaşlarından forward tabanlı büyük bir övgüyü haketmektedir :- )

Beyzd on e turu sıtori

Ben bir ceviz ağacıyım...

2010-10-21T18:30:00.002+03:00

Ne zor şeymiş yahu kreşe karar vermek.

Semtimizde, komşu semtimizde, ofisime yakın civarlarda Ağustos ayından bu yana kreş bakıyoruz.

Biri der ana dil önemli, diğeri der ingilizce şart. Birinde bale varken diğerinde drama var. Kiminde sanat etlinklikleri bina içinde yapılıyorken, diğerinde ek bir binada bildiğin heykeltraş atölyesi formatında. Birinin parkı çok büyükken, diğerinin merdivenleri dar. Biri yeni açılmış mevcut az dolayısıyla hastalık riski düşük ama servisi yok, diğeri sistemi oturtmuş servisi de var ama yarım gün gelene yok. Biri jurassic park kıvamında, bahçede tavşanlar, ördekler, tavuklar…

Ay çığlık aticiiiim.

Geçen haftasonu görüştüğüm bir kreş dilerseniz hemen oyun grubuyla başlayalım dedi. Hadi gökşen dedim sorgulama artık bir yerden başla. Pazartesi başladı. Anannesi dışarıdan kameradan izlemiş. İki saat boyunca kimseyi aramamış, hatta öğlen yemeğini bile orada yemiş. Üstelik tabağında bir pirinç tanesi bile bırakmamış. İkinci gün bir saat sonra annanneyi aramaya başlamış. Yemek yemeden, arkasına bakmadan kaçmış. Hatta ananneye fırça atmış, ben size gelmem, ne zaman gelsem okula getiriyorsun beni diye. Üçüncü gün, yardımcımız Ela ablası götürdü. İlk günkü istakrarında gayet uyumlu geçmiş. Dördüncü gün, okul pedagogu ile de görüşmek üzere biz de gittik. Ancak bizi görmemesi için onun gideceği saatten bir saat önce orada olduk. Görüşme bitti ki baktık henüz gelmemiş. Eyvah yolda bir şey mi oldu acaba diye telefona sarıldık ki meğer Ela ablasına gitmemek için yalvardığı için oldukça geç çıkmışlar. Ben saklandım beni görüp de caymaması için.

Poof ne zor şey… Bizimki içeride tüm öğretmenler seferber hoşuna gidebilecek aktiviteleri, bahçedeki tavukları, köpeği ne varsa önüne serdiler. Yapıştı Ela’nın eteğine. Bir saatin sonunda ısrar etmeme kararı verdik ve sahneye anneye çıktı. Az önce binbir naz niyaz eden çocuk gitti şen şakrak çocuk geri geldi.

Sonuç: bugün götürdüğümüz okuldan servisi olmadığı için vazgeçtik.

Yine başa döndük.

Cem Karaca’mıydı Türkiye’deki eğitim sistemini beğenmeyip çocuğuna evde ders verdiren ve hiç okulla tanıştırmayan zat-ı muhterem? Ben ikinci bir Karaca vakası olacağım sanırım. Kafayı yiyip ben bir ceviz ağacıyım gülhana parkında diye elimde gitar sokaklara atarsam kendimi tam olacak.

edit: Evet Erkin Koray'mış. Ama ben yine de bir ceviz ağacı olmayı tercih ediyorum, zira çöpçüler bu duruma hiç uymadı :-) Ne diye google'a danışmadan yazarsın ki yarım akıllı :-)

Bu Pazardan payımıza düşen

2010-10-19T15:34:00.000+03:00

Yer fıstığına aktivite...

...anneye de itiraf.

Yerime koyacağı tek kadın varmış, o şahıs da buymuş.

Trafikte her an, sorumlu davran!

2010-10-12T13:43:00.000+03:00

Trafik kurallarını nereden öğrendiğini hatırlayan var mı?
Ehliyet kursundan?
Peki, teoride öğrendiğimiz o kuralları hatırlayan var mı?
Hatta daha ileri giderek sorayım, ehliyetini bileğinin hakkıyla alan var mı?
Hadi diyelim benim gibi bileğinin hakkıyla alan azınlıktansınız…
Peki “bileğin hakkı” kısmının gerçekten hakkını verdiğine inanıyor musunuz bu ülkede?

Birkaç istatistik:

2009 yılı şeker bayramında meydana gelen toplam kaza sayısı 1388, toplam yaralı sayısı 3582.
Son 5 yılda toplam 26 günlük tatil süresince toplam yaralı sayısı 19bin küsur.
Savaş gibi.

Çocukluğumda babam sürücü koltuğunda uzun yol giderken arabada yaptığımız bilgiye dayalı tek oyun illerin plaka numaralarını bilmekten öte geçmezdi.

Ona da öğretmediler ki bize öğretsin adamcağız. Onun için önemli olan tek şey aracının güvenliği idi.

Lastikler kabak mı, silecekler çalışıyor mu yetiyordu herhalde.

Biz çocukluğumuzda trafik kurallarını Bay Yanlışla Doğru Ahmet’ten öğrenen bir kuşağız. Bay Yanlış yaya geçidinden geçmezdi de Doğru Ahmet tüm bilgiçliğiyle müdahele ederdi olaya. Bay Yanlış her çıktığında annemle babamın avaz avaz bizi oyundan koparıp tv karşısına dikmesi bu yüzdendi sanırım. Öğreneceğimiz başka kaynak mı vardı? (Oxford vardı da biz mi okumadık gibi oldu?)

Trafikte sorumluluk bilincini geliştirmekle ilgili son yıllarda çok önemli adımlar atıldığına inanıyorum.

İşte sorumlu vatandaş, güvenli taşıt ve can dostları ayaklarıyla trafik hareketi bu sorumluluk bilincinin geliştirilmesi konularında toplumda farkındalık yaratmayı amaçlıyor. Proje ilk ayağında kapsamındaki ilk 16 ilde gezici etkinlik aracı ile emniyet kemeri simülatörü ile emniyet kemerinin faydalarını yaşayarak görme, psikoteknik cihazı ile sürücü testleri ve sarhoş gözlüğüyle uygulamalı eğitimler gerçekleştirdi.

Şimdi sırada Can Dostları var. "Trafikte Can Güvenliği" konusunda çocukların ve ailelerin farkındalıklarını geliştirmek için illerden belirlenecek ilköğretim okullarının sınıf öğretmenlerine "Trafik ve Güvenli Taşıt" konularında eğitim verilecek ve "Can Dostları Takımları" ile özel etkinlikler yapılacak.

Halâ ve ne yazık ki aracının ön koltuğunda çocuklarının oturmasına müsade eden ebevyenler, araç koltuğu olmadan seyahat edenler ve hatta direksiyon başına oturtulan çocukları gördükçe trafik konusunda ne kadar eğitimsiz olduğumuzu düşündüğüm bu günlerde, trafik hareketi etkinlikleri yitirmek üzere olduğum [bizim insanımız bu konuda eğitilemez] önyargılarımı sildirdi bana.

Şimdi, sayfamı takip eden tüm anne-babalardan da bu konuda proje destek vermelerini rica ediyorum. Projenin reklam filmini çeken Ezel Akay’ın sözleri çok da güzel özetliyor ne demek istediğimi aslında.

“Katılın ve uygulayın! Ne bir üst otoriteye, sultana, diktatöre, başkana, şeyhe, amire, babaya, ağabeye, mahkemeye, hakime, ne de trafik polislerine ihtiyaç duymadan da bu kuralları işletebilirsiniz. Her şey size bağlı, sizin katılımınız, sizin sorumluluğunuz, yolları (dünyayı), güvenli ( ve yaşanabilir) kılmaya yetecektir!”

Projeye destek vermek için bir tık
Bugün trafikte yaşadığınız şaşırtıcı paylaşımlarınız için bir tık
Trafik hareketi Blogunu takip etmek için bir tık
Web sitesinden etkinlikleri takip etmek için bir tık

Bu kadar tık yeter reklam filmini de görelim diyorsanız buyrun aşağıda...

Kaza / The Accident Directed by Ezel Akay
Yükleyen TS_Hareketi. - TV dizilerini ve programlarını online izleyin.

Aman doktor ...

2010-10-11T14:16:00.000+03:00

Bir göz dokturu muayenesi bu kadar dramatize edilebilir mi?

O doktor odası; doktora, anneye ve ananneye dar edilebilir mi?

Doktor E harfinin çatalı ne tarafa bakıyor diye sorduğunda [hani bana timsakları gösterecektin] diye o doktora kafa tutulur mu?

Ve sonuçta muaye olmadan çıkılır mı?

Hem de benim de muayenemi de yarım bıraktırarak…

Göz bebeğimi büyütmek için gözüme sıkılacak damla, henüz hemşirenin elindeyken akbaba misali üzerime atlayıp iki eliyle gözlerimi kapatmak suretiyle gözüm dışında her yerime damladı. Mecburen retina odasına alınıp kapıyı üzerimize kilitledik.

Efendim annesine kimse dokunamazmış.

Haa diyorsunuz ki doktora gitmeden alıştırma yapmadınız mı? Anlatmadın mı?

Kriz anında ikna edici çözümler bulmadın mı?

Yarım saat sürebilecek sıradan bir göz muayenesi neden ikibuçuk saat sürdü sanıyorsunuz?

Bense... gözbebeklerimin büyüdüğüyle kaldım.

Elimde nedenini ve nasıl kullanacağımı bilmediğim bir ilaç reçetesi, bir optik reçetesi ve kulağıma çalındı tadında birkaç doktor nasihatı kaldı.

Şimdi ben çalışma masamda aksesuar görevi gören bu göz damlasını nasıl kullanacaktım ki?

(B)alık!

2010-10-06T20:24:00.001+03:00

Kitaplıkta bir şeyleri kurcalıyorken...

Lâl: Annejim bakiym bakiym neymiş o?

Anne: Hmm kavanoz gibi bişey…

Lâl: Hayır kafanos deyil. Benim balıklayım vaydı onda anne. Neydeler hıı?

Anne: hmm... evet haklısın lal’cim balıkların vardı sahiden onda… ama biz balıklarını denize bıraktık tekrar, ailesinin yanına gönderdik.

Anne: Lâl: Hayıy denize bırakmadık. Öldü benim balıklayım.

Anne: [Zınk!!!] Ölmek ne demek ki Lal?

Lâl: Ölmek yani çok acıkmak demek.

Anne: Acıkmak mı?! O nerden çıktı?

Lâl: Off anne açlıktan ölüyosun ya sen, onun gibi işte yaaa!

Anne: anladııım!

Dört dörtlük pazar

2010-10-04T19:43:00.000+03:00

Salondaki kanepede uzanmıştım.

Sezonun ilk mandalinasını yiyordu o sırada.

Mandalinaın üzerindeki beyaz ipçikleri sabırla temizleyip, mandalinayı burnunun ucuna kadar götürüp şaşı bakacak kadar mandalinanın temizliğinden emin olmadan yemiyordu.

Hoşuma gitti.

Ben hiçbir meyveyi yemek için bu sabrı göstermezdim diye düşündüm içimden.

Bir tutam saçı döküldü yanağına.

Sağ elinin serçe parmağıyla, nazikçe saçını kulağının arkasına attı.

Bu da hoşuma gitti.

İleride, belki bir genç kız olduğunda da bu kadar zarif davranacak mı acaba diye düşündüm içimden.

Zaten benim zaman sorunum var diye düşündüm sonra.

Ya çok geçmişdi düşünülen.

Ya da çok seneler sonrası.

Neden bu anı yaşamıyorsun diye içsesimle konuştum.

Koltuk altımda sallandı.

Bana öyle geliyor olmalıydı.

Aklıma geldiği gibi olmamalıydı.

Ama aklıma geldiği gibiydi.

Onbir sene önce İzmit sınırları içerisinde de yaşamamış mıydım bunu?

Aklıma geldiği gibiydi işte… Ve biz evde yalnızdık.

Koştum yanına.

Vücudunu bana çevirip yüzünü sıkıca karnıma bastırdım… ve bekledim.

Hiçbir şey düşünemedim.

Çok sıkmış olmalıyım.

Geri çekti kendini.

Yüzünü yüzüme doğru kaldırdı.

[Çok mu seviyorsun beni?] dedi.

Çok dedim.

Kalbim pır pır.

Onbir sene önce annemin yattığımız odaya koşması gibi.

Yine geçmişi düşündüm.

-cım’lı –cim’li bir ada, Bozcaada

2010-09-15T14:25:00.000+03:00

Her sene gidemediğim için cık cık bu sene de olmadı, seneye muhakkak diye başlayan cümlelerim nihayet buldu.

İki anne, iki baba, iki çocuk adadaydık…

Şartsız fiiller vardı her cümlemizde… ucunda asabiyet yapıp dönmeyeceğimizi bildiğimiz uçsuz bir deniz, liman, bağ evleri vardı…

Bir de tadına doyamadığım(ız) Çamlıbağ'ın kuntra'sı.

Ah bir de samimiyeti görseniz, ela’cım diye başlayan her cümlede… ela’cım kumda oynayalım mı, ela’cım dondurma yiyelim mi… her bir araya geliş ne zaman bu kadar büyüdüklerine şaşırış oluyor anneler için… yine şaştık.

Son gecemizde fırtınanın sesi adadan dönemeyeceğimizi düşündürtse de… içimden diledim mahsur kalabilmeyi. Ne olurdu ki çocukluğumuzun o nadide sorusu realize olsaydı sanki? (Çocukken buna ne cevap veriyordum acaba merak ettim şimdi?)

Issız bir adada yalnız kalsam yanıma almak istediklerim yanımdaydı ya, yeterdi bana… Olmadı ama.

Giderken değil ama dönerken…
İstanbul’a her geri dönüş neden bu şehirde yaşadığımı sorgulatıyor.

Ankara'da...

2010-09-02T15:28:00.000+03:00

Hiç üzüntü yaşamasak, mutluluk bu kadar değerli olur muydu sahi?

Bir garip mutluluk... Ankara...

2010-08-27T13:27:00.000+03:00

Bir haftadır bu akşamı bekliyor…

Her sabah uyandığında haftasonu oldu mu diye soruyor.

Haftasonu demek anne evde demek ya…

Ama bu sefer farklı bir haftasonuna giriyoruz…

İlk defa düğün dernek telaşı olmadan, neresini sevdiğimi hala çözemediğim o toprağa gidiyoruz.

Yazları sıcak ve kurak, kışları soğuk ve yağışlı Ankara.

Ama olsun, dedim ya seviyorum ben bu şehri.

Dili olsa da bi anlatsa diyorum…

Güne erken başlayıp takacağız omzumuza sırt çantamızı.

Kaleye götüreceğim onu… tarih kokan dar sokaklarına…

Çıkrıkçılar yokuşuna gideriz sonra, pek sever alları morları…

Vitrindeki rüküş kıyatlere bakıp güleriz dimi? Seversin sen rüküşü, büyüyünce sana onlardan mutlaka almamı tembih edersin biliyorum ben.

Yorulunca Çengel Han’da bir mola iyidir, ben karınca batmaz kahvemi içerken sana da büyük bir bardak limonata, ne dersin?

Sonraki gün Tunalı’ya çıkarız. Deden götürürdü bizi küçükken. Kuğulara simit, ekmek verirdik. Üniversite yıllarımda Kuğulu park içinde barındırdığı Kıtır(doğru mu hatırlıyorum acaba?) Pub’dan ötürü uğrak yerimiz olmuştu. Okul servisini kaçırıp, ya da bilerek kaçırmak isteyip, kaç akşam takılmışlığımız vardır orada. Anlatacağım... Hepsini…

Tunalı’ya kadar gidip Tivoli’de bir pizza yeriz artık dimi? Hala duruyor mudur acaba? Tivoli’nin alt katında bir yerde spor salonu mu vardı, dans okulu muydu yoksa emin olamadım. Annenin orada Tango’ya giriş yapmışlığı da vardır. Hani bazen sen müzik duyup da kıpırdanmaya başladığında diyoruz ya, bu kız kime çekti acaba diye. Bana çekmediğini söyleyebiliriz bak, zira ben dans konusunda pek başarılı olamamıştım…

Anıtkabir’i de atlamamak gerekir. Aslanlı yolda yürürüz elele… Savaş arabalarını anlatmaktan yana pek hevesim yok ya… Belki Zafer Bayramı nedeniyle özel bir gösteri olur, ellerimizde bayraklar korteje katılırız belki…

Okuluma da gideriz zaman kalırsa, ister misin? Ben çok isterim biliyor musun? Seninle elele kampüste dolaşmayı çok isterim. Erkan Hoca’ma götürürüm belki seni. Beni Java’dan geçirmesi için nasıl odasının kapısında yattığımı anlatacaktır sana eminim.

Sonra o tepeye gideriz. Göl manzaralı olan tepe.

Hani bizim kızlarla her bunalım dönemimizde, elimizde şarap şişelerimiz ve kadehlerimizle kendimizi gün batımına bıraktığımız, kimi zaman gülmekten kimi zaman kahrımızdan ağladığımız o tepe. Ama hep o şarkı teypte. Bizim kızlar dedim ya sana… sen tanımadın tatlım onları. O günleri orada bıraktık, şimdi aynı şehrin sınırları içinde uzağız birbirimize, o yüzden tanımadın. Ama istersen onları da anlatırım…

Oflarımı ohlara dönüştüren şehir, bu yüzden mi seni sevmem acaba?

Geliyoruz.

Lâl ve ben.
Büyürken.

Yazlık akşamları

2010-08-24T14:38:00.000+03:00

Parkın karşısındaki iskeleden tınısı yayılan ses hadi gel bu tarafa, biraz konuşalım seninle dedi.

Gittik…

Taş masalara oturmamı buyurdu o ses.

Sahi kaç sene olmuştu buraya oturmayalı?

Bizimki kendine boyu boyuna bir arkadaş buldu. O masada ben, kızım ve arkadaşı oturuduk.

Masadaki izlerimiz silinmiş. Kimbilir kaç defa boyandı o masalar yeni yazlıkçılara cillop gibi görünmek için.

Kızlar kikirdeşti... Ben masada bıraktıklarıma hayıflandım.

İki genç çocuk ellerinde gitarı sanki yeni yetmelere eskilerin şarkıların sevdirmeye çalışır gibi… En ön masada iki genç kız… belli kur yapıyorlar birbirlerine, gözleri hep o masada. Kızlar mahçup.

Bir arkadaşımın annesiyle karşılaştık sonra. Arkadaşım Londra’ya yerleşmiş, iki oğlu olmuş. Bizim ilk gençliğimizde annemle beraber bizi kolaçan etmek için bu sahilde bir gecede kaç tur attıklarını anlattı, gülüştük. Sonra ekledi, en güzel günlerimizmiş dedi, tek derdimiz o gece eve kaçta geleceğinizdi. Şimdi öyle mi ya? Soramadım fazlasını…

Zaten sorasım da gelmedi. Bizim gençler şunu çalmaya başladı, sustum.

Solumda voleybol sahası, ışıkları kapalı.

Anannesi Lâl’e anlatmış, teyzeni çıkaramazdık buradan, her yemek saati hepimizi tek tek sahaya getirir hadi dedirtmeden gelmezdi demiş. Şimdi bizimki diline dolamış, teyzem neden gelmezdi yemeğe, dedem ne derdi ona? Yeter artık mı diyormuş, bla bla…

Kardeşlerimizin voleybol maçlarına iştirak ederdik biz. Eğer ki kardeşler aynı takımdaysa kanka olurduk da, ayrı takıma düştülerse bildiğin holigan. Tanımazdık birbirimizi. Kaç diz parçalandı o sahada, kaç pansuman yapıldı bilmem.

Bazı geceler de Palmiye’ye gidilirdi, popülerdi o zaman. İstanbul’dan oraya kalkıp gelen yüzlerce insan olurdu. Demek o zaman istanbul’da gece kulübü mü yokmuş ne? Bir arkadaşımızın annesi eve geciken kızını ararken yüzme havuzuna düşmüştü bir seferinde de, çok gülmüştük : ) O günlerde gülmek için sebep aramaya da gerek yoktu ya…

Ve gece mutlaka o marketin basamaklarında son bulurdu. Önce eve uğranır döndüğümüzün bilgisi verilirdi. Zavallı annem bahçede yarı uyur bizi karşılardı. Ve hep o replik, değişmeyen... annecim lütfen bak döndük biraz daha şu köşedeki basamaklarda oturalım lütfen lütfen lütfen…. Sohbet hiç bitmezdi, hep anlatacak birşeyler vardı…

Saat ilerledi, kızların dostlukları pekişti.

Yarın görüşürüz diye ayrıldılar birbirlerinden… kaç veda daha yaşarlar ki orada, ya da kaç kavuşma?

Kendisi yoktu ama konu hep oydu.

2010-08-16T02:47:00.003+03:00

Kapı zili henüz dinglemiş ve donglamasına fırsat kalmadan sonuna kadar açılmıştı. Misafir olarak iştirak ettiğiniz bir evin kapısında içeride sizi bekleyen insanlarla o ilk an gözgöze gelememek insanda yanlış kata çıkmış ve yanlış zile basmış hissi uyandırıyor. Oysa ki simaların hepsi tanıdık, gayet doğru yerdeyiz. Ama onların gözü bizde değil.

O gözler yerden yaklaşık 98 cm. yükseklikte yer fıstığının boy hizasına bakmakta… Bakışlar yukarı kayar, soran gözlerle bakarlar… Cılız bir [yok] diyebilirsin… Hadi canım derler, merdivenlere saklandı öyleyse… Bütün kafalar eğilir, vücutlar kapıdan yarım çıkarılmak suretiyle basamaklara döner… Bu sefer daha güçlü bir [Yok, getiremedik] demek zorundasındır.

Oysa ben sadece rahat bir uyuku uyuyabilecek olmanın ihtimaliyle kafamı yastığa koyacağım anın ne kadar değerli olacağını düşünmüştüm yol boyunca. Evin içindeki kalabalık sanki büyük bir suç işlemişsin gibi bakarlar öylece… Kısa bir gerginlik arkasından tühler, vahlar ile başlayan cümleler havada uçuşur…

İlk defa ve seneler sonra büyük bir aile yemeğine O’nsuz katılmanın ezikliği, biz aslında ikimiz bir hiçmişiz gibi, beklentiler suya düşmüş, anne şaşkına dönmüş öylece kalakalırsın.

Bu büyük kalabalığı hayalkırıklığına uğrattığın için suçlusun Gökşen.

Bugünlerde içi iyi temizlenmemiş bir akvaryumu andıran bu şehirde bizler rutubetten soluk alamıyorken, kızını muhafaza edemedin isilik dökmesine sebep oldun diye de sen suçlusun.

Geceleri vücudunu yolarcasına kaşıyan, bütün vücudunu yol yol tırnaklamış kızını rahat etmesi için anannesine yazlığa götürdün diye de sen suçlusun.

Yazlıkta rahat edeceğini düşündün öyle mi? Sabahın ilk ışıklarına kadar gözünü kırpmadan kızının başında durup onu kaşıntısından nasıl kurtaracağını da hesaplamamıştın dimi, yine suçlusun Gökşen.

Sabahın beşinde huzursuzluğu tavan yapıp, mahalleyi ayağa kaldıran kızını sakinleştiremedin mi yoksa? Halbuki duşa soktun, losyonunu sürdün, üç sefer pijamasını değiştirdin, kaşıdın, sakinleştirdin… Izdırabını hafifletmek için gecenin üçünde kucağında bir çocukla deniz kenarına kadar indiniz öyle mi? Bir gecede üç oda, sekiz uyuku pozisyonu değiştirmişsin, yine kâr etmedi değil mi? Olmadı Gökşen.

Pardon duyamadım, küçük bir detayı mı unutmuşsun? Dün gece ilk değil miydi? Son üç gecede sahi kaç saat uyumuştun? Duyamadım? Beş-altı saat falan mı? Olmaz ki sen formdan da düşmüşsün. Kızın henüz bebekken kaç gece üstü üste uyumadan geçiriyordun hatırlasana. İnsan çabuk unutuyor dimi, bünye civa gibi rahata alışmış Gökşen. Hemen hizaya gelmelisin.

Pek tabi aile yemeğine yazlıktan istanbul’a getirebilirdin onu Gökşen. Yemeğinizi yer, geç saatte yazlığa döner, sabah işe gitmek için kargaların kahvaltı saatinde yola çıkar, haftaya zımba gibi uyukunu almış, dinlenmiş bedeninle başlayabilirdin. Ama yapmadın.

Şimdi gecenin üçünde oturmuş vicdan muhasebesi yapıyorsun öyle mi? Hani kafanı yastığa koyacağın o an için bunca vahlara tühlere maruz kalmıştın. O yastık şu an bağdaş kurduğun bacaklarının üzerinde laptopına sehpa vazifesi mi görüyor? O zaman suçlu sen değilsin ki Gökşen. Yastık. Evet, olsa olsa suçlu yastık.

Şimdi vur kafanı yastığa, mışıl mışıl uyu Gökşen.

Ramazan vesilesiyle bir de dipnot eklemeli bu yazıya…

dip: davulun sesi uzaktan…

2010-08-11T13:39:00.000+03:00

Baba: Sen bizi hiç özlemedin galiba Lâlcim, gel yanıma biraz koklaşalım.

Lâl: Özlemez oluy muyum hiç babajım, bütün dünyalarda seni aradım ben yaaa!

Var mı çözebilen?

2010-07-29T01:15:00.001+03:00

Derdini anlatacak kadar bir büyüse dedim
Sendelemeden yürüse, arkasında evliya çelebi gibi dolaştırmasa dedim
Bezden de kurtulursak tamamdır bu iş dedim
Dumanı üstünde yemeğe hasretim, kendi yemeğini yiyebilse artık dedim
Ne olurdu sabahları ben işe gidiyorken paçama sarılmasa, beni el sallayarak uğurlasa dedim
İki yaş sendromunu atlatırsak hayat daha kolay olacak dedim

Zaman akıyor işte… büyüyor…

Biliyorum bu inatlaşmaları da geçecek…

Gün gelecek inatlaşması yerini özgüven-kimlik arayışı gibi kavramlara bırakacak.

Ergenlik mi diyeceğiz biz buna?

Belki o güne kadar davranış bilimciler farklı bir isim bulacaklar buna… şöyle daha havalı… öyle ya rahmetli anannem ergenlik mi bilirdi sanki? Sanmam.

Bir varmış bir yokmuş gibi... Dondurasım var bu gece herşeyi.

Sana değdiğinden beri ellerim…

2010-07-21T13:25:00.000+03:00

2006 senesinde bir yaz akşamı, Açıkhava’da onu dinliyorken tuttuğum dileğim nasıl kabul olduysa …

Dün akşam sen aynı sahnedeyken tuttuğum dileğimin de yine kabul olması dileğimle…

dip: yılların açıkhava sahnesine türbe muammelesi yaptığımın farkındayım ama hep tuttu, napiym :-)

Ördek suya daldı

2010-07-19T23:35:00.000+03:00

Sabah uyandığında rüyasında tavşanları gördüğünü söylemiş. Toplamışlar tası tarağı doğru Darıca Hayvanat Bahçesine. Şans bu ya tavşanları doğaya bırakmışlar ve aramaları gerektiğini söylemişler. Sen üzülme demiş ananesi dedesi… buluruz… azmetmişler karış karış gezmişler… bulmuşlar tavşanları… Kucağına almış sevmiş, öpmüş… akşamüzeri ben gittiğimde ağzı bir karış açık uyuyordu… hissetti sanki başucunda onu izlediğimi… gözünü açmasıyla anlatmaya başlaması bir oldu… biliyoy musun dedem bizi havvanat baççesine götüydü… tavşanlayı dışayı bıyakmışlay ama dedemle ananem buldu benim için… miniiik bi tavşan bulduk, kucaama aldım onu… çok tatlıydı, miniiik bi ağzı vaydı… hem biliyoy musun tavşan Beşiktaşlıymış… tavşan takım mı tutuyormuş dedim. Eveeet siyak beyaz bi tavşandı annejim dedi. Babam görse çok mutlu oluydu dedi.

Yazlığa gitti ananne ve dedeyle… biz de hafta sonu yanına… elimden tuttuğu gibi sokağa çıkarttı beni… buyada lokmak tatlısı yiyebiliyis, buyadan mısıy alabiliyiz, buyadaki amca beni çok sevdi, bak koluma bi cici taktı… hem de taşlı göyüyoy musun senin gibi oldum ben dedi… buyadan kitap alabiliysin sıkılma sen dedi… çubuklu donduyma almak isteysen eydal amcadan alalım, külakta isteysen nanemin donduymacasına yüyümemiz lazım dedi… sanki kültür turundayız, bir ciddiyet bir ciddiyet bana etrafı anlatırken… ben de burada büyüdüm lal’cim dedim, senin gibi bahçede oyun oynadım, plajda denize girdim dedim… benim de çocuk olabileceğime inanmak istemedi... sen annesin, çocuk diilsin annejim diye azarladı ve sti atümü hatırlattı tekrar tekrar… sen annesin, sen annesin… yazlık dönüşü ilk iş yazlık bahçesinde çekilmiş birkaç kare fotoğraf bulup ikna etmeye çalışacağım.

Plajda ise geçen seneye göre çok farklıydı… oyuncaklarıyla oynamak isteyen çocuklara vurmadı. Oyuncaklarını paylaşmasına paylaştı da… paylaşılamayan bir suluk oldu, birbirlerinin elinden kapmak için yarıştılar… aykadaşım yütfen suluğumu veyiy misin diye peşinden dolaştı durdu bir çocukcağızın… Çocuk duymamamızlıktan gelip suluğu vermeyince kendince postaladı arkadaşını… seni annen meyak etmiştir sen şimdi git, annenden izin al sona yine geliysin tamam mıı diye yolladı çocuğu… anne de anne de tam… çocuğa 100 mt mesafeden göz kulak olabilmek için kartal gözüne sahip olması gerek, oysa ki gayet insan görünümündeydi :- ) tıııın durumları hat safhada kadında. Güneşle beraber döndü durdu şezlongunda…

Denize girme konusu geçen senekinden farksızdı. İsteksiz ve cesaretsiz… ikinci gün babasının gelmesiyle korkularını yendi… Ördek suya daldı zil çaldı oynayarak yavaş yavaş alıştırdı babası suya… Zil çaldı dedikten sonra zil çalma efekti de yapıyor dırrrrıııınnn diye nerden duyduysa onu, bizim kapı zilimiz gayet polifonik oysa ki… kollarını ayaklarını çırpıştırmaya başlamasıyla, babasının belinden destek olup Lal’i yüzdürmesiyle kendini yüzüyor sandı… herkes bana baksın ayşe lal yüzebiliyoooy diye bağırsa da etraftakiler pek ilgilenmediler haliyle… babajım sen bayıy mısın ayşe lal yüzebiliyoy herkes buyaya baksın dey misin diye zavallı koca kişisinin karizmasını ayaklar altına aldı. Aynı şeyi 3 yaşındaki bir çocuk söyleyince kimse bakmaz da neden kırk yaşındaki adam söyleyince herkes dönüp bakar halbuki hiç anlamadım :- )

Seramonik hafta sonu

2010-07-12T14:43:00.000+03:00

Vahşi doğasından ötürü duyduğum sempatiyi yerle bir eden güney afrika’daki vuvuzela çılgınlığının bitişini kutladık bu hafta sonu.

Aman ne heyecan ne heyecan bizim evin erkek kişisinde.

Izgaralar kuruldu, renkli çarliston biberler temizlendi ayıklandı, etler kategorilerine ayrılarak biberlerle estetik bir uyum içinde ızgaraya dizildi.

Bunca yıllık evliliğimde hiç görmediğim çeviklikte masa kurmalar, çerez hazırlamalar, içecek servisleri…

Hatta öyle bi güven geldi ki kendine siz kızlar bu akşam dinlenin yemekler hazır olunca sesleneceğim diyerek sepetledi bile bizi.

Bunca zamandır izlediğim, ya da Lâl doğduktan sonra izlemeye yeltenip de izleyemediğim, ertesi gün dizi izleme sitelerinden takip ettiğim dizilerim için hiç böyle seramoniler yapmadım ben.

Sadece izlemek istediğim şeyi kesintisiz izleyebilmek gayet yeterli bir lüks oldu benim için.

Araya çiş girmeden, eldeki meyva yere dökülmeden, oyuncak atını salona sürüklemeden, koltukların üzerinde dolaştığı için onunla koltuk koltuk gezip önünde set oluşturmadan, saklambaç oynayıp da dizinin bir kısmını masa altında izlemek zorunda kalmadan bir şeyleri izleyemedim ben.

Vuvuzela çığırtısı eşliğinde yemeklerimizi beklerken biz mi ne yaptık?

Balkonumuzun keyfini sürüp, yıldızların altında kitaplarımızı okuduk. Varsın anne bir şey izleyemesin :-)

Ta ta taaaam... Sonunda bu da oldu!

2010-07-06T00:22:00.000+03:00

Lâl: Annejim ben evlenmek istiyorum.
Anne: İçses (oldu canım) Hmm tabii ki kızım, ileride zamanı gelince evleneceksin tabii ki.
Lâl: Hayıy şimdi evlenijem.
Anne: Öyle mi? Peki damat kim?
Lâl: Damaaaaat… dayım olsun!
Anne: Dayılardan damat olmaz ki Lâl.
Lâl: Kim oluy damat?
Anne: İçses (bizim onaylayacağımız biri elbette) Buna ileride sen karar vereceksin.
Lâl: Ben yabanjı biyiyle evlenemem anne koykayım!
Anne: İçses (ha şunu bileydin) Ama sen onu tanıyacaksın, arkadaşlık edeceksin… yabancı olmayacak sana.
Lâl: Oymas anne yütfen dayım damat olsun.
Anne: Lâlcim dayın damat olamaz…
Lâl: Peki babam olsun damat hııı?
Anne: Nerden çıktı bu konu kızım, baban da olmaz diyceem ama...?? Hadi şakacıktan olsun bakalım…
Lâl: Yaşasın ben evleniyoyum anne, gelin oluyoyum… Ama olamaaaas!! tüh benim gelinliiim yok ki!

Bir anlaşma yapsak?

2010-06-29T18:27:00.000+03:00

Bu sabah ilk defa Lâl’den iki tane olduğunu hayal ettim. Aslında ilk defa demek yanlış olur.

Tabii ki daha önce de hayal ettim, ama hep zor anlarda kendime moral bulmak için gözümde canlandırdığım anlardı bunlar.

İki çocukla parka gitmek, iki çocuğa yemek yedirmek, iki çocuğu yıkamak, iki çocuğa masal okumak; biri pinokyo ister öbürü hansel’le gratel mesela… biri ak dese öbürü kara der. İşte bu zamanlarda hep içimden “better mı? beter mi” diye sordum kendime.

“Better” gökşen, sakin ol, derin bir nefes…

Bu sabah, kullandığım ilacın yan etkisi nedeniyle hallüsinasyon görmediysem, bir an yatağında iki çocuk var olduğunu gördüm resmen…

Lâl, abla.

Park yatağının fermuarlı kapısını cırt curt açarken sanki yanında bir arkadaşı/kardeşi vardı. Bıdır bıdır birşeyler anlatıyordu ona.

Oysaki bir gece önce beni zorla o fermuarlı kapıdan geçirip yatağına yatırmıştı. Lâl anne, ben bebek olmuştum.

[Bebeyim ben sana hemen süt getiyiyoyum, alaama sakın] diye odadan çıkarken nasıl da telaşlıydı…
[Annecim gitme korkuyorum] diye seslendim arkasından…
[Yütfen bebeyim biyaz sabyet, hemen ısıtıp geliyoyum tamam mı?]

O beni arkadaşı sanıyor. Çünkü ne sık sık görüşebildiği bir arkadaşı var, ne kardeşi…

Evin içinde kovalamaca anneyle oynanır, oyuncak mutfağında anneyle kek yapılır, minderlerin üzerinde anneyle zıplanır, anneyle puzzle yapılır, bebeklerin kıyafetleri anneyle beraber değiştirilir…

Tam da beni arkadaşı sanmasından hayıflanıp, kafamda evimize en yakın kreşleri düşünüyorken…

Bu sabah sanki bir kardeşi varmış gibi yanında biriyle konuşması bir işaret olabilir mi?

Peki, ben bu işareti değerlendireceğimi söylesem….

Ancak bir anlaşma yapsak?

Modelinin +2 yaş olması mümkün olur mu? Beni anlayan olur mu?

Çok gizli bişey

2010-06-28T12:40:00.000+03:00

Lâl: Annejim kulaana gizli bişey söyleyebiliy miyim?
Anne: hmm çok merak ettim Lâl'cim nedir acaba?
Lâl: Annejim sen bugün jıvıl jıvılsın biliyoyoy musun?

R e n g â r e n k bir hafta için bi tık :-)

Daha Onyedi...

2010-06-22T12:58:00.000+03:00

O güne dair yazacak çok şeyim vardı.

“Babajım biz bi takımız” diyerek babacığına kur yapan… esasen minicik bünyesinin altında ayrılmazlık temennisi barındıran kızım…

Bugün kelimelerim asılı kaldı. Belki sonra…

Zihnimde o anne… Al yanaklım diye uğurlarken oğlunu, sessiz…

Ve bu sabah… Henüz onyedisinde bir kız çocuğu.

Kimbilir ne telaşla çıktı evinden…

Belki uyanamamıştı, kahvaltı yapamamıştı. Servisi kaçırmaması için belki annesi sandviç hazırlamıştı.

Yolda yesin diye.

Kaçırmamak için alelacale koşturduğu servis ….

Şehrin ortasında...

Anne-baba şimdi kim bilir ne halde?

Düşünmeden edemiyorum… O kızın annesini ve diğer tüm anneleri düşünmeden edemiyorum.

Allahım aklımı ve kızımı koru.

Takımımızı bozma.

Bir cumartesiden başka ne beklenir ki?

2010-06-13T00:25:00.000+03:00

Bir termos, pötikare bir masa örtüsü ve mahalle fırınımızdan alınan sıcacık simitle başladık bu sabaha… Hadi dedik anneanneye, teyzeye… Oksijenimiz bol olsun bu hafta sonu dedik.

E bizim bücür yirmi günlüktü Polenezköy’de ilk pikniğini yaptığında, paşam alışmasın mıydı? Paşa dediğime bakmayın siz yine de…

Lâl bugün onu“Cevizim benim” diye sevdi.

Kız çocuklarına fıstık diye seslenilmesini garipsemediğimize göre Saner’de pekala Ceviz olabilirdi.

Yedik içtik, anneanneyle koştuk, teyzeyle zıpladık, anneyle çimlerde yuvarlandık. Ah bir de koştururken lisedeki matematik hocama rastlamayım mı? Dikkat ettim de hayat en fazla da bu sene eski tanıdıkları karşıma çıkarıyor. Her karşılaşma sonrası yılları hesap edeyim diye. Yaptım hesabımı yine ama iki elimin parmakları yetmeyince de pek bozuldum bu işe. Hiç değişmemişsin dedi bana ayrılırken… Gözlerimdeki “bir teselli ver” manalı bakışları okumuş olsa gerek, e tecrübeli ne de olsa sınav kağıdı okumaktan sebep.

Şimdi o karşımda artık sığmakta zorlandığı bebeklik yatağının içinde tavşanına gününü nasıl geçirdiğini anlatıyor. Cümleleri yarım, gözleri ha kapandı ha kapanacak. Onun gözüyle ve onun diliyle bugünün hikayesi şöyle:

Tavşanjık biliyoy musun bugün ben oymana gittim. Oymanda yavyu biy sinjap vaydı… veee alııyoydu… Küçük sinjap yeden alıyoysun diye soydum… meyeysem sinjap çok acıkmış. Ona simit veydim, su veydim. Vee biyden bi timsak geldi oyaya. Saney daha bebek o şok koykay timsaktan. Koykma saney ben seni koyuyjam…. Sincap biydeeen ağaca tıymandı… ama ben daha tıymanamam ki… düşebiliyim… biyden ayaaam kayabiliy… sonna doktoya gidebiliyiiz… anneannem şok üzülebiliiiiyy…. Annejim sıytımı kaşıy mısın yütfen?

Bir sorum olacaktı?

2010-06-11T13:20:00.000+03:00

Şarküteri yok denecek kadar az --> Pazardan pazara, sadece kahvaltıda

Kızartma yasak --> Neredeyse hiç yemeyiz

Fast food yasak --> Aaa doktor bey siz beni ne sandınız? Elbette ki whooperları hüpletmiyoruz.

Kırmızı et ölçülü ve haşlanarak yenecek --> Sadece ızgara yapıyoruz. Mangal falan işte.

Yasaklılar listesi uzayacaktı…

Taa ki bizim bücür “ama benim dedem bayyamolunda mangal yakacak bana, sujuk yapacak tamam mııığğ” diyip de doktoru kendine getirtene kadar.

Gelişme dönemindeymiş. Zaten kan sayımı da düşük çıkmış. Herşeyden yiyecekmiş ve kontrollü beslenecekmiş.

Peki, sorarım size doktor!

Bütün bunlara zaten doğaçlama uyum sağlarken bu kolesterol neden üst seviyede çıktı hııı?

Şimdi ben nasıl bir beslenme programı çıkartmalıyım?

2010-06-05T00:52:00.000+03:00

Ne zaman iki kadeh içsem höyküresim geliyor.
Kime?
İşte o en sevdiğime/sevdiklerimden birine.
Bunu okuyanlar buradan saptırılmış bir anlam çıkarabilir mi?
Çıkarabilir.
Kimin umurunda.
O şarkı çalmasaydı belki rolantide kalacaktım.
Ama çaldı.
Biz salyongoza bakmaya gittik.
O mahmur beste çaldı, biz ağlaştık.

Saner'le Lâl-i haller

2010-06-03T18:28:00.000+03:00

Lâl pişman
Lâl: Annejim saney yemek yiyemez dimi?
Anne: Yiyemez, o daha çok küçük. Saner sadece süt içebilir.
Lâl: Annejim senin buyanda süt vay mı?
Anne: !! hmm yok Lâl’cim. Sen bebekken içtin. Hem dişlerin çıktı büyüdün sen artık, yemek yiyebilirsin.
Lâl: Sütün bitti mi şimdi annejim?
Anne: Evet tatlım.
Lâl: Annejim keşke hepsini içmeseydim.

Lâl kıskanç
Anne: Lâl’cim bugün neden Saner’in kapısını üzerine kilitledin?
Lâl: Ikk mııkkk
Anne: Ama Lâl’cim o daha bebek. Acıktığını söylemiyor, parka gitmek istediğini söylemiyor. Bu yüzden biraz daha bakıma ihtiyacı var. Sen de öyleydin bebekken hatırlıyor musun?
Lâl: Annejim sen bilmiyoysun. Ben Saneyi hıysızlaydan, canavaylaydan koyumak için kitledim yaaa.
Anne: !!?

Lâl çocuk
Anne: Evet küçük hanım, nereniz ağrıyordu gösterebilir misiniz?
Lâl: Benim ateşim çıktı, biyas da öksüyüyoyum.
Saner’den dışses: ıngaaaa uvavavaaa
Anne: Aaa Saner ağlıyor Lâl’cim, bir gidip bakalım ne olmuş acaba?
Lâl: Anne duy, çok kakam geldi. Çabuk. Ay altıma yapıcam anne göymüyoy musun?
Anne: !!?

Lâl abla
Lâl: annecim ben aytık büyüdüm dimi?
Anne: Evet tatlım, tabii ki büyüdün.
Lâl: Ama Saney daha bebek.
Anne: hmm evet o daha bebek.
Lâl: Annejim o zaman ben Saney’i araba koltuğuna oturtucam ve vıııın diye gidicem.
Anne: hmm ama o kadar da büyümedin sen.
Lâl: Büyüdüm anne büyüdüm. Ben ablasıyım onun tamam mı anne?
Anne: !!?

Peki ama neyim ben?

2010-06-01T17:42:00.000+03:00

Geçen pazar babasıyla balkon yıkadıktan sonra...

Baba: Hadi annenden paspas iste de kurulayalım şuraları ayağın kaymasın.

Lâl: Anneeee bize paspas lasım.

Anne: Ama bizim paspasımız yok ki. Hava güzel nasılsa kurur. Babana böyle söylersin tamam mı kızım?

Lâl: [Erzak odasının kapısını hışımla açarak] Anne sen saf mısın? Görmüyor musun, işte burda paspas!

Anne: hııı !!?

Cuma-ertesi

2010-05-29T13:21:00.000+03:00

Bugün bizim bücür babasıyla işe gitti.

Dün akşam toca kişisinin cılız bir sesle dilinden dökülen istersen yarın Lâl’i işe götüreyim teklifine henüz cümlesini bitirmeden Evet tabii, süper olur cevabını verirken maksadım tembelik yapmak değildi elbet.

Lâl’in çekmeceleri düzenlenecek, kullanmadığı binsekizyüz çeşit tokası kategorilerine ayrılacak, kışa girerken numune olarak botların arasında bıraktığım yazlık ayakkabımın yanına diğerleri transfer edilecek, değiştirmem gereken bir hediye için çarşı-Pazar yapılacak, bu yaz için seyahat alternatifleri ve maliyetleri toca kişisine tablo halinde sunulacak ve en fazla vakit alan etkinlik; kuaföre gidilip tekrar sarışın olunacak.

Peki ben ne yapıyorum?

Saat 12:50 itibariyle hala pijamalarımla oturuyorum. Sağ yanımda tv kumandası, sol yanımda geçen ayın dergileri, kucağımda laptop ve elimde kahve fincanımla cambazlık yapıyorum. Uzun yıllar sonra yurt dışından memleketine dönen gurbetçiler gibi evin her bir odasına giriyor, şaşkın bakınıyorum.

İşleri planlamanın kendimi planlamadan daha kolay bir iş olduğuna kanaat getirdim bugün. Öyle ya işte olsam bu saate kadar dünyanın işini hallederdim.

Nicedir unuttuğum Cuma-ertesi miskinliğimi akışına bırakacağım bugün. Hele bir de akşama baba-kız beni yemeğe çıkarsalar, şöyle bahçeli ılık esen bir yere, tadından yenmez olurdu. Bakalım akşam ola hayrola.

Unutkandım tamam da...

2010-05-26T00:17:00.000+03:00

Evdeki bir duvarın ölçüsünü alacağım… tam 10 gündür.

1.gün: hay Allah nereye koymuştuk metreyi?

2.gün: tocacııııım. Metre nerde olabilir?

3. gün: hah buldum. Lâl uyusun da sonra alırım ölçüyü.

4. gün: tamamen unuttum

5.gün: aa ölçü alacaktım, hemen aklımdayken halledeyim.

Dipnot: yine unuttum

6. gün: bugün kesin alınacak bu ölçü. Lâl’in uyumasını beklemeyim en iyisi… aa dur kızım o oyuncak değil ki… hem bak serttir onun kenarları elini keser. Ay lütfen Lâl senin boyunu odandaki zürafada ölçeriz hem. Bırak da halledeyim şu işimi. Hah baban geldi. Ona söyleyim de ucundan tutsun bari. Lâl çekiştirme şu metreyi….

Dipnot: tocanın gelmesiyle kaybedilen bir gün daha

7.gün: Hazır uyumuşken ölçeyim… hmmmm Xm Xcm miş. Kağıt kalem bulayım… hay aksi nerde bizim not kağıtları? Neyse ölçü kolaydı aklımda tutarım ben.

8. gün: kaçtı duvarın uzunluğu yahu? Pooof akşama tekrar ölçeyim, telefonuma da bir hatırlatma yazayım…

Dipnot: Lâl’in uyuku saatine denk geldiği için asap bozan hatırlatma sesinin ertelenmesiyle kaybedilen bir gün daha.

9.gün: Kağıt-kalem tamam, metre burada. Basınç ayarları da tamam. Ölçebilirm. Aa sahi X m Xcm di. Ne de kolaymış, nasıl unutmuşum. Neyse not da aldım. Çantama da koyayım.

10.gün: Çanta çanta değil ki, dipsiz kuyu... nerdeydi bu not bulamıyorum.

11. gün (bugün): Bu konuya ara verdim şimdilik. Tüm parametreler uygun zamanda bir araya geldiğinde tekrar gündemime alacağım.

O beni Süperman sanıyor!

2010-05-24T13:29:00.000+03:00

Anne yemez, anne uyumaz, anne dinlenmez, anne okumaz, anne ağlamaz, anne yemek yapmaz, anne tv seyretmez, anne telefonla konuşmaz, anne alışveriş yapmaz, anne bilgisayar başında olmaz, anne …

Ben bir yerlerde yanlış yaptım. Her sorduğu soruyu cevaplayarak, o her istediğinde her ne yapıyorsam bırakıp onun istediği gibi davranarak yanlış yaptım.

O şimdi beni süperman sanıyor.

Onun gözüyle ben güneş enerjisiyle çalışan, fotosentezle beslenen bir kahramanım.

Superman’im ben, süperman :)

2010-05-17T13:26:00.000+03:00

Onu en çok reddedilmek üzüyor... Kim olursa, yaşı kaç olursa olsun… Reddedilmek yerle bir ediyor minik kalbini.

Çünkü o severken öyle taşıyor ki sevgisi içinden… gerçek, samimi.

Bu yüzden bütün gece bana sorması.

Yorgunluktan uyuyakalınca yarım kalan cümlesini sabah uyandığında kaldığı yerden tamamlaması bu yüzden.

Benimle oynamak istemedi annejim. Parktaki köprüden korktum ben. Ela elimden tutsun, o geçirsin beni. Korkuyorum ben dedim. İstemedi. Bebeklerimle oynıcam dedi. Ama ben nasıl geçicem annejim. Ya ayağım kayarsa allak korusun annejim. Gelmedi benimle annejim…

Seneler sonra hayatın sana katmış olduğu tecrübeleri sırtladığında…

Biliyorum, kırk yıl sonra bile sen o gün parkta reddedildiğin kırılganlıkta olacaksın. Biliyorum, çünkü bunu çok net görebiliyorum.

Üç, iki, bir… Kayıt!

2010-05-14T13:35:00.000+03:00

Anne: Lâl’cim artık içme o vişne suyunu, soğuk o boğazlarına dokunacak.
Lâl: Annejim bu dişne suyu dişlere çok iyi geliyor… onun için içiyorum ben!
Anne: !!?

Baba: Kızım çekiştime fanilanı esneyecek.
Lâl: Nasıl esneyecek baba? [elini ağzına götürüp esneme hareketi yaparak] böyle mi esneyecek?
Baba: !!?

Lâl: Anne bak Atatürk!
Anne: Evet kızım
Lâl: Annejim Atatürk bize ne verdi?
Anne: hmm… Atatürk bize demokrasi verdiii, özgürlük verdiii
Lâl: Hayıır anne sen bilmiyosun Atatürk bize para verdi.
Anne: !!?

Dileklerimizi abarttık!

2010-05-07T18:18:00.000+03:00

Gönlümüzden geçenleri resmettik ve gittik :-)

Ahırkapı’ya doğru yürüyen insan silsilesine anlam verememiş olsa gerek [Nereye gidiyoruz?] diye sordu yol boyunca.

Festival dedim, şenlik dedim…

Gel gör ki ne sesimi duyurabildim, ne anlatabildim.

[Düğün gibi yani] dedim.

[Dans eden insanlar var, müzik var, eğlence var] diye sıraladım.

Anladığını ifade eder şekilde kafasını salladı.

Ofis tayfasının ısmarlama dilekleri ile beraber bizimkileri de iliştirdik ağaca. En çok da dilek ağacına “Behlül” yazan yurdum insanına güldük.

Konserlerin başlamasıyla kendini kaybetmek için fırsat kollayan yurdum gençleri kendilerinden geçerken bir çingene gecesinde hiç çingene göremediğimiz için bol bol homurdandık.

Onun da varmış homurdanacak bir şeyleri...

[Damat nerde anne? Damatsız düğün olmaz ki amaaa?]

Homurtuları kalabalığın arasında uğultu gibi çınladı kulaklarımda

Her ne kadar farkında değiliz gibi davranıyor olsak da…

Bu varsayım düğünde neden gelinle değil de damatla ilgilendiği konusu soru işareti olarak kalacak aklımızda? Bu sene hıdırellezden anladığımız budur : -)

O gece saatlerce Lâl'i omuzlarında taşıyıp, dünya yol yürümek zorunda kalan event insanı toca kişisine hörmetler : - )

Nasihat!

2010-05-03T13:10:00.000+03:00

Yazlıkta, annesinin arkasından bahçe kapısından yola fırlayan bücüre babası tarafından verilen nasihat.

Baba: Çok korkuttun bizi kızım. Yola çıkılmaz öyle tamam mı? Bak boyun kısa, arabaların arasından görünmüyorsun, birden bir araba gelir, seni görmez kaza olur. Hastaneye gitmek zorunda kalırız. Çok tehlikeli yaptığın şey. Annenin de arkasına bakması lazımdı ama sen yola bu şekilde çıkmamalısın tamam mı?

Lâl: Tamam

Baba: Anlaştık mı, anladın dimi söylediklerimi?

Lâl: Anlaştık.

Baba: O zaman bir de sen anlat bakalım, ne yapılmazmış?

Lâl: Başkalarının verdiği şeker yenmezmiş.

Baba: !!!!?

Ü Ç

2010-04-29T09:49:00.000+03:00

Bu sene farklı olsun istedik.
Dağ, bayır, çayır, çimen, yayla, şelale vurduk kendimizi yollara…

Tüm doğa terimlerine aşinaydı da şelale lafı biraz kafasını karıştırdı. Sezen’in de pek güzel buyurduğı gibi “gece çok genç, arzular şelale… olsak teyyare” diye açıklamak vardı ya… kar sularının eriyip yüksekten akması gibi basit bir anlatımla coğrafya bilgilerimizi pekiştirdikten sonra vardık Güzeldere’ye.

Şelaleye inişimiz kikirik kikirik olsa da geride bıraktığımız yolu nasıl tırmanacağımız düşündürmeye başlamıştı ki…

O dar ve basamak araları neredeyse bir metre olan, pek de sağlam görünmeyen basamaklarla karşılaştık yolun yarısında. Başta benim ve kanka kuzenin o basamaklardan Lâl’i indirebileceğimize ilişkin baba kişisini ikna çabalarımız olduysa da sonrasında kucağımızda Lâl’le oraya inemeyeceğimize kanaat getirdik.

Basamaklarda durup dönenleri beklerken, daha hızlı büyüyüp buraları tırmanabilmesi için bolca süt-peynir ve türevleri yemesi gerektiği konusunda kalıplaşmış cümleler kurarken yakaladım kendimi.

Boşver dedim sonrasında, bugün onun günü… Yediğiyle de yemediğiyle de…. Gün bizimdir dedik, kikirdemeye devam ettik :-)

Bu seneki pasta konseptimizde orijinaldi, hatta retro bile denebilir :-) Bizim dışımızda turla trekkinge gelen bir minibüs dolusu insanla “iyi ki doğdun ayşe lal” diye haykırdık dağlara… Duysunlar ve her bahar çağırsınlar diye…

Bu senenin süpriz hediyesi ise pembe bisikletiydi hiç kuşkusuz. Her parka çıktığımızda bisiklete binen kendinden büyük çocukların arkasından ağzı sulanarak bakan bücür babasının yoğun araştırmaları sonunda kavuştu bisikletine. İlk günden o talihsiz kazayı da yaşamasaydık iyiydi ama hep savunurum bir nusibet, bin nasihat felsefesi her zaman işe yaramıştır… yaradı da…

İkinci günümüzde ise çoktandır gitmediğimiz Abant Gölüne gittik. Keşke ilk gördüğüm zamanki etkisi kalsaymış aklımızda… Bir kare fotoğraf çekmeden gölün etrafında bir tur atıp kurtardık kendimizi iş makinalarının arasından. Ruhumuza ve midemize şenlik bir mekanda günü noktaladık.

Baktığın pencerelerin hep aydınlık olması dileğimle...

Ü Ç Ü N C Ü Y A Ş I N K U T L U O L S U N!

3'e 1 kala

2010-04-22T09:58:00.000+03:00

Canım kızım,
Geçen gün yanaklarını avuçlarının arasına alıp [Anne ben yaşlanıyor muyum?] diye sormuştun ya…

Nereden çıkardıysan bunu!

Hayır canımın içi.

O gün de söylediğim gibi sen yaşlanmıyorsun.

Yaş alıyorsun.

Akıp giden zamandan bir yaş daha alıyor, sepetine dolduruyorsun.

Sepetindeki yılların sayısına göre değerlendirme hayatı e mi? Önemli olan sepetindeki yılların sayısı değil sepetinin ağırlığı olacak.

Ve sen bu sepette iyilikleri, güzellikleri, kendinle barışık olmayı, mutlu olmayı, merhametli bir yüreğe sahip olmayı, hatalarının da arkasında durabilmeyi, cesur olmayı, hayallerinin peşinde olmayı, muzipliğini, sorumluluk sahibi olmayı ama en önemlisi seni sen yapan tüm değerlerini taşıyor olacaksın.

Dolu dolu yaşayacağın, umut dolu günlere bakacağın mutlu ömürler diliyorum sana.

İleride yetişkin bir kız olacağın günde bile; elimi sıkıca kavrayan minicik ellerin hep minik kalacaklar avuçlarımda.

Seni seviyorum.
Annen

Vıııızzzz

2010-04-19T18:34:00.000+03:00

Yeni yetme bir aşığın haftasonunda şehir dışından gelecek sevgilisi ile hafta sonunu planlaması gibi…. daha hafta başından hafta sonunu planlıyorum.

Cuma akşamı erken yatarız, sabah erken kalkarız. Hemen giyinip sahile ineriz, kahvaltı yaparız…
Sahildeki parka gider, [daha hızlı salla anne] çığlıkları ve anneliğimin frenlediği [en hızlı bu kadar oluyor lal’ciğim] telkinleri sonrasında muhtemelen günün en kaprisli saatlerini yaşarız.

Dönüşte meydandaki kuşlara yem veririz. Kanatlarının esintisini yüzümüzde hissedip kahkahalar atarız.
Öğlen yemeği saatinde eve gelip, birşeyler atıştırıp banyo yaparız.
Hafif bir müzik eşliğinde biraz dinlenip saç dipleri kuruyana kadar bekleriz.

Sonra doğru yatağa. “The cat in the hat comes back” orijinal isimli kitabımızı efsane bir tercüme ile türkçeye çevirip milyon defa uyuyana kadar okuruz. Uyuttuktan sonra biraz işlerimi hallederim, 23 nisan’da nereye nasıl gideceğimizi planlar, maillerime bakar, birkaç blog okuduktan sonra bir dergiyi alıp uzanırım.
Biraz miskinlik sonrası tam da gözüm kapanacakken [annnneee hemen yanıma gelmelisin] seslenişiyle uyanıp benim için de muhtemelen günün en hayıflı dakikalarını yaşarım.

Meyve-kek gibi atıştırmalıklarımızı yedikten sonra uzun zamandır beklettiğim döşemeciyle görüşmeye giderim, kumaş seçerim.
Yemek öncesi yavrukuş Saner’e gideriz, beraber yemek yeriz. Ne kadar büyüdüğüne şaşırıp, gözlerini biraz daha açık tutması için oyunlar yaparız.
Yemek sonrası için babamızla buluşup babanneye geçmiş olsuna gideriz.
Günün sonunda yorgunluktan arabada uyuyakalan küçük hanımı itinayla yerine yatırıp, gün içindeki bombalarını babasına anlatırım.
Güzel bir dvd seçip kendimi koltuğa bırakırım…

Peki bu planın neresindeyiz biz hâlâ?

Parkta daha hızlı sallamadım diye olay çıktığından yana mı kullanırsınız tahmininizi?
Kuş kanatlarından mı huzursuz olmuştur?
Veya gözüne sabun köpüğü mü kaçmıştır?

Cuma gecesi 03:30 civarında uyanıp, bir daha uyumak istememe kısmında takıldık biz.

Oyun oynamak istedi, süt içmek istedi, çişi geldi, sırtı kaşındı, pijamalarını çıkarıp yazlık eteğini giymek istedi. Eteğini giymesine müsade etmeyeceğimi düşünüp eteğiyle beraber yanında kilotlu çorap da getirdiği için kabul edilebilir bir davranış olduğu konusunda kendince cümleler kurdu, tekrar süt içmek istedi, camdan dışarı bakmak istedi, balkona çıkıp hava almak istedi, masal anlatmamı istedi, masalı beğenmedi kitap getirdi, sırtını kaşıttı, ayağını kaşıttı, kollarını kaşıttı, saçlarını kaşıttı….

Sabah saat 06:00 oldu, uyudu. 07:30’da tekrar uyandı.

Ve koca bir gün vızıldadı.

Armut- dip ilişkisi

2010-04-16T13:51:00.000+03:00

Kolay değildir benim kapılarımı açmam. Soğuk bir insan değilimdir ama sıcakkanlı da sayılmam. Karizma kaygısı taşıdığımdan değil elbet… Burcumun en belirgin özelliği belki de… Astronomiyle ilgim kendi burcumun özelliklerini bilecek kadar ama hiç kendime dönük nedenlerini merak etmedim bu duruşumun.
Gel gör ki toca kişisi de bir o kadar dışa dönük. Tencereyle kapak mı dersiniz, birbirinizi dengelemişsiniz mi dersiniz bilemem?

Ama armudun dibine düştüğünün resmi budur derim.

Şimdilerde ben küçük hanımın parkta oynamak istediği yaşdaşlarının annelerinin yanına gidip, müsaade isteyip, elele tutuşup bağıra bağıra kutu kutu pense oynuyorum. Karşımızda tıs tıs gülen toca kişisine göz kırpıyorum ;-)

İlk karşılaşma

2010-04-12T13:47:00.000+03:00

İkinci günün akşamı babasıyla geldi hastaneye. Spor kıyafetinin üzerine yarım toplanmış saçları ve omuzlarına dökülen bukleleriyle ben artık abla oldum edalarıyla girdi hastane kapısından. Ablalığı bilirmişcesine… Başta hemen odaya almadık, oyalamaya çalıştık aşağıda, ne ile karşılaşacağını tekrar tekrar pekiştirmek istedik belki de….

[Sen nereye geldin lal’cim, kimi görmek için geldin?] sorularımızın hafif kaçtığını düşünmüş olmalı ki cevabı [saney neyde, ben çok özledim onu] oldu.

Kimbilir kaçıncı şaşkınlığını yaşayan ebevyenler olarak biz birbirimize şaşkın şakın bakaduralım bizim bücürük çoktan bankoda görevli bayanın yanına giderek [saney neyde, göremedim ben onu] diye hesap sormaktaydı.

Saner’in kim olduğunu bir de kadıncağıza beyan ettikten sonra odaya çıktık. Koridora girer girmez sanki hep oradaymış gibi, bilir gibi doğru kapıya gitti ve durdu önünde. [İşte buydaymış Saney] diye haykırdı ve içeri girebilmek için sabırsız ama bir bakışla onay alarak telaşlı telaşlı girdi içeriye. Yatağının başına gitti, iki elini beline dayadı... bebeğin yatağı boyunca bir baş tarafından bir ayak tarafından bir kaç tur attıktan sonra etrafında koşar adım teyzesinin dizinde bitti. [Bebek çıktı mı teyze? Aytık beni kucağına alabilecek misin? Çişimi sen yaptıyabiliy misin?] gibi aylardır unuttuğu ve özlemini duyduğu beklentilerini sıraladı arka arkaya. Teyzesiyle konuşması bittikten sonra da serkan’ın eline yapışıp [hadi şeykancım senlen biyas geselim] diyerek uzun koridorda gözden kayboldu.

Elinde kamera, fotoğraf makinası ve bebeğin Lâl’e getirdiği hediye ile o ilk anı görüntüleyebilme çabasına giren anne-baba olarak alay mevzu olsak da; ilk karşılaşmanın bu kadar doğal ve sanki saner hep bizimleymiş gibi algılanmış olmasından bahtiyar; doğru yolda olmanın verdiği kabarmış kanatlarımızın hafifliğinde ayrıldık hastaneden.

Hoş geldin Saner

2010-04-03T01:33:00.000+03:00

Anne mi olacağım ben şimdi dedi...
ve boncuk gözlerinde aylardır beklettiği o nemli bakışı ameliyathane kapısında gözlerime bıraktı gitti...

Hiç beklenmedik aydınlık bir sabahta, eteklerimizi tutuşturan bir haberle bebeğimiz ben hazırım ve geliyorum dedi.

Pamuğumuza kavuştuk.

3.200 gr ağırlığında ve 48.5 cm'lik endamıyla bir miniğin etrafındaki pervaneleriz şimdi...

Ailemize hoş geldin Saner.

Not: fotoğraflar sevgili Ayça'dan. Sonsuz teşekkürlerimizle...

ŞANSINLA GEL SANER BEBEK

2010-03-21T23:31:00.000+02:00

Bir gece öncesinden aradı beni. Doğum yaptığında arayıp haber vermem için en yakın arkadaşlarının telefon numaralarını listelediğini anlattı. Zaten bu listeyi benim ele geçirip bir sürpriz hazırlığı içinde olduğumdan habersiz. Çok yoruluyorum artık dedi. Bütün hafta sonunu evde dinlenerek geçireceğim dedi. Hafta sonunda küçük bir kaçamak için İstanbul dışında olacağımızı öğrenince de hayıflandı kendince. Derin bir nefes alıp kapattı telefonu.

Ertesi sabah ise anlayamadığı bir nedenle çıkarıldı evden alelacele.

Bir sürpriz bekledi eşinden kuaföre neden ısrarla bırakıldığını anlamaya çalışırken… Sahile indiler sonra. Biraz yürüyüş, sohbet derken nereden bir sürpriz çıkacağını düşündü hep içinden. Kuru kuruya içilen bir fincan çayın ardından eve dönelim teklifi gelince de buruldu inceden…

Bekleyişin mutlulukla sona erdiği bir baby shower hikayesidir bu.

Sadece sembolik bir sürprizden öte nihayet bulan acabaların

bir damla mutluluk gözyaşı ile kesişimidir.

Evinin kapısını anahtarla açmaya çalışan bir anne adayının dudağındaki

o en beklenmedik tebessümün bir ::anne yarısı:: tarafından resmedilmek arzusudur.

ŞANSINLA GEL SANER BEBEK

Piano Piano Bacaksız.

2010-03-03T15:00:00.000+02:00

Dudağının kenarında biraz önce kemirdiği çikolata lekesi de olmasa az kalsın aldanacaktım gözlerime.

Piyanonun başına oturmadan bir hışım gidip etek giymek istemesini sanata verdiği ehemmiyete bağlarsak; eve alacağımız piyano, üstüne şamdan ve fotoğraf çerçevesi dizilen aksesuar olmaktan çok amacına hizmet edermiş gibi geliyor bana. Ne dersiniz?

Disney Live! Mickey’nin Masal Dünyası

2010-02-10T19:25:00.000+02:00

Hikaye bir kaç hafta öncesine dayanıyor aslında. Msn’imde yanıp sönen mesajda Lâl’in, Hürriyet Çocuk Kulübü çekilişinden Disney Müzikali’ne bilet kazandığını yazmış Elvan. Ne zaman doldurduğumu bile hatırlamadığım çekilişte şans bize gülmüş de biz pek alınmamışız üstümüze... Aylar öncesinden arkadaşı kanka Ela ile beraber gitmesini planladığımız ve sanki o gün tüm biletler tükenecekmiş gibi alalacele satın aldığımız biletler de kazandığımız tarihten tam bir hafta sonraki gösteri için : ) Talih kuşu tarihli gösteri gününde doktor randevum olduğu için Elvan’ın şansımızı geri çevirmememiz yönündeki baskılarıyla gösteriye halalarıyla iştirak etti küçük hanım. Pek güzel geçmiş, eğlenmiş, karanlıktan biraz ürkmüş ama gösterinin tamamını izlemiş... Ben sorduğumda ise [ateşli abla vaay, yemek pişiyiyo, şimşekley çakiyoo] şeklinde kendince anlattı gösteriyi.

Bilet satın aldığımız gün ise heyecanla hazırlandık sabahtan. Kamera, fotoğraf makinası, ekstra objektifler, yedek kıyafetler, antibakteriyel bilumum sıvı ile cevat kelle misali düştük yollara... Gösterinin başlamasına çok az bir süre kala koltuklarımızda yerlerimizi aldık. Salon karardı, perde açıldı... Müziğin arasından tanıdık bir ses geliyor: [Annee çişim geydiii] Yook canım bizim mickey’le minnie’den gelmiyor bu ses herhalde. Karanlıkta Lâl’in yüzünü seçmeye çalışıyorum, evet biraz sıkışmış bir yüz ifadesi var. Olsun hem daha herkes yeni yerleşiyor. Kaptığım gibi dışarı çıkıyoruz, tuvaletini yapıyor. Aynı hızla geri dönüyoruz. Daha popom koltukla yeni buluşmuşken o tanıdık ses bu sefer sesini duyurabilmek için bağırıyor [annee kakam geydiiii] olabildiğince bağırıyorum [emin misin lâl? yeni geldik daha neden orada söylemedin] falan gibi bağırıyorum ama faydası yok, tekrar kaptığım gibi dışarı çıkıyoruz. Bu sefer tuvalette boş gözlerle oturuyor öyle, duvar taşlarına bakıyor, etrafını inceliyor... Anlıyorum ki bu ziyaret boş. Koştura koştura geri dönüyoruz koltuğumuza. Ani bir hareketle elleriyle gözlerini sımsıkı kapatıyor. Sanki Elm Sokağında’nın galasındayız. [Lâl’cim korkulacak birşey yok, bak çok eğlenceli, baby tv gibi burası da bir sürü sevdiğin çizgi film kahramanı var] şeklinde ikna edici tüm kelimelerimi arka arkaya sıralasam da söylediklerimin hiç birini anlamıyor gürültüde. Bir anda ağlamaya başlıyor, ses yükselmeye başlıyor ve ben yine can hıraş salonun dışına atıyorum kendimizi : ) Zavallı Selda ve Ela bizim girip çıkmalarımıza anlamsız, boş gözlerle bakıyorlar sadece...

Dışarıda devam eden ikna çabalarım boşa çıkıyor, ben de pes ediyorum ve uzatmıyorum. Disney standlarını dolaşıyoruz, Haliç manzarası seyrediyoruz ve Hürriyet Çocuk Kulübü standı görüp Euro Disney seyahati kazanacak ailelerden biri olmak için yine form dolduruyoruz.

Şimdi ben diyorum ki, acaba Euro Disney seyahati kazanabilmek için öncesinde bir tur satın alsam mı? : )))

Not: 2.perdeyi sorunsuz izleyebildik, resimler oradan : )

Teyeyaa : )

2010-02-02T16:34:00.000+02:00

çocuk: babajım [bee] diye konuşulmaz dimi?
baba: evet kızım konuşulmaz
çocuk: babajım [yaa] da denmez dimi?
baba: denmez kızım
çocuk: ama ben nasıy teyeyaa(tereyeğı) diycem o zaman?
baba:?!

Acemi zamanlar silinsin…

2010-01-27T12:28:00.000+02:00

SEN İSTERSEN ASLINDA
BÜTÜN KEYİFLERİ ESKİTİRSİN...

Diyaloglar

2010-01-22T15:26:00.000+02:00

anne: bu masal da burada bitmiş, yarın akşam yine okuruz tamam mı lal’cim
çocuk: bi daaa okuyalım yütfen anne
anne: tamam ama bu son
çocuk: sös
anne: bıdı bıdı bıdı... bu masal da burada bitmiiiiş.
çocuk: bi daha anne
anne: ama söz vermiştin
çocuk: tamam bu son
anne: bıdı bıdı bıdı... bu masal da burada bitmiiiiş.
çocuk: anne bu sefey de sen okuduklarını anlat bana ne deysin?
anne: !
--------------------------------------------------------------------------------------
baba: annen yukarıdan [kim o] diyince sen [biziz] dersin tamam mı
- anne kim o demeden otomata basar -
çocuk: kimiiiiz?
--------------------------------------------------------------------------------------
anne: siyaaah
çocuk: beyas
anne: en büyük
çocuk: cim bom bom
anne: !

Yine utandırdı beni…

2010-01-05T12:49:00.000+02:00

Biraz binsin, bir kaç kare resim alayımdı çıkış noktası
Maneje girdik öncelikle, hani görsün de aşina olsun ne yapacağına diye...
Sessiz ve dikkatlice izledi.

Sen de binmek ister misin dedim, keskin bir [istyiyoyum] cevabı aldık.
Öğretmeni Saadet Hanım’la konuştuk, olurunu aldık.
Vakit gelince Pony’si geldi.
Kasketini giydirdik ve öğretmeninin yardımıyla bindirdik.
Önce dokundu Pony’sine, okşadı, konuştu onunla...
Çok sürmedi arkasını dönüp gitmesi...
Bakmadı hiç arkasına.
Uzaklaştı gitti.
Elimde fotoğraf makinesiyle, babasının endişeli bakışlarıyla bekledik bir tur, iki tur, üç tur...
Kumların arasında ne olduğunu göremediğimiz birşeyler topladılar öğretmeniyle, sonra onları manejdeki kovaların içine attılar. Top falan herhalde, oyun oynuyorlar dedik...
Pupaların arasından geçtiler.
Ritimli yürüdüler.
Ritimli giderken vücudunun nasıl durması gerektiğini, dizgin kontrolünü, ponysini cesaretlendirecek dokunuşlar yapmayı öğrendi...
Süre doldu.
Gerçek bir öğrenci gibi ineceği için hiç mızmızlanmadı, söyleneni yaptı ve indi.

[Bi daha gelelim annecim, geliyken eymayla havuç getiyelim, söz veydim ben ponyme] dedi.

Meğer kumların arasında bizim top zannettiğimiz şeyler meyveymiş. Meyveleri toplayıp kovalara atmışlar atlar sonra yiyebilsin diye.

Ahh be annecim biz nereden bilelim ki?
Biz senin yaşıdayken bildiğimiz tek at Red Kit’in sadık beyaz atı Düldül’dü.
Onu da izleyebilmek için televizyonu bir saat önceden açmalıydı ki tüpü ısınsın da tv açılsın : )

Otuzdörtbuçuktan otuzbeş

2009-12-29T16:39:00.000+02:00

Okul yıllarımın en sevdiğim not sistemiydi buçuğu yuvarlamak. 4.5’tan 5 derdi de hoca sanki 10’luk kağıt vermişim gibi mutlu ederdi beni...

Bugün düşündüm de, 2009 biterken tamı tamına 35 oluyorum yahu. Oysa ki herşey dün gibi...

Geçenlerde bir AVM’de liseden bir arkadaşımla karşılaştım mesela. Şıp diye tanıdık birbirimizi... Oysa ki sadece Lise 1’i beraber okumuşuz...

Seneeee... Geçen sene... geyiği yapmak kulağa pek hoş geliyor da Cem Yılmaz misali... Gerçekte sene 1989...

20 sene önce mi okumuşum ben liseyi yani?? 20 sene olmuş mu bu arkadaşımı tanıyalı?

Çocuktum. Bir gün annem elimden tuttu, Saadet Teyzene gideceğiz bugün dedi. Yolda giderken onu okuldan tanıdığını, 20 yıllık arkadaş olduklarını falan anlattı. Vay bea dedim içimden, 20 yıl bir ömür gibi. O gün seneler ne kadar uzun görünmüştü gözüme... Şimdi dönüp baktığımda ise ne kadar su gibi.

Annemin saçlarımı 2 yandan at kuyruğu yaptığı günleri hatırlıyorum ben mesela dün gibi... Kardeşimin doğduğu günü, babamla ona turuncu renkli küçük bir oyuncak inek almıştık, hastane kapısında bebeğe vermek için...

İlkokula başlamak için can atınca komuşunun kızı gibi süt dişlerim döküldüğünde okula gidebileceğim söylendiğinde yemek masasının kenarına vura vura sallamıştım ön dişimi mesela : )

Karneme ilk kırık not getirişimde bunu aileme nasıl söyleyeceğimi düşünürken yaşadığım utancı hatırlıyorum...
Saçta kuyruk modasının olduğu yıllarda kuyruk bırakabilmek için kuaför koltuğunda rapunzel saçlarıma nasıl kıydığımı...
Leblebi savaşları yapardık biz okul çıkışında mesela... Anket defteri yapardık sınıftaki arkadaşlara doldurtmak için... “uğurunuz nedir” diye sormuşum mesela birinde, beğendiğim ve kendimi aşık zannettiğim çocuk da “sensin” yazmış... Aman yarabbi ne kalp çarpıntısı, ne dizlerin çözülmesi...
ÖSS heyecanı sardı sonrasında, okunmuş pirinçleri löp löp yuttuk sınava girerken... Üniversiteli oldun mu tamamdır. Aileden ilk ayrılış, Ankara yolları ve özgürlüğün ilk adımları. Lâl de bizden ayrılmayı özgürlük olarak mı değerlendirecek seneler sonra acaba? Ne fena! Bu çark böyle mi işleyecek sonraki yıllarda acaba?

Vizeler-finaller, terkedişler, terkedilişler, haftasonu kaçamakları, Sting hayranlığı, sınav haftası öncesinde yurtlara yapılan bomba ihbarları, bornozlarla sokağa dökülmeler, mezuniyet telaşı, kep atma, iş bulma, flört-nişan-evlilik, seyahatler, tartışmalar, küsmeler-barışmalar, bebeğimiz olacak, kızımız olacak, doğum, kariyerimle ev hanımlığı arasındaki git gellerim, bakıcı krizleri, agular ve gugular, ev taşımalar, ilk adım, önce anne mi diyecek baba mı iddaları, ne güzel bir aile olduk nidaları...

Matematiksel olarak 34 yaşımın son iki gününü idrak ettiğim bu günlerde yapamadıklarımı yapmak var ya, sanki yıllar kaçıyor önümüzden...

Herşeyden önce sağlık dilemeli yeni seneden... Su gibi akıp gitmiş desem de dolu dolu geride bıraktığım 34 sene gibi, önümüzdeki yılların da dopdolu geçmesini dilemek gerek... İlk müsameresini izlerken mutluluktan ağlayabilme olasılığı var ya, hep mutluluktan ağlayacak güzel günleri dilemek gerek...

Hoşçakal 2009

Bugünlerde ben…

2009-12-24T13:23:00.000+02:00

Kalorifer peteğinin üzerindeki puding paketini
Koltuk minderlerinin arasına sıkışmış servis kaşığını
Gardolaptaki banyo lifini
Çorap çekmecemde puzzle kitabının kayıp bir parçasını
Buzdolabında pipetleri içine batırılmış onlarca meyve suyu ve sütü
Oyuncak sepetindeki mutfak bezlerini toplamakla meşgulüm.

Bitti mi sandınız?

Pardon.

Yazlık elbiselerini giymek için tutturması bir tarafa, elbisesi ile parka gitmekten vazgeçirebilmek için de bayaa bi vakit harcıyorum.

Doktor muayenelerimi rutin olarak 5 sefer/gün-yapıyorum.

Doktorum biraz çatlak ama idare ediyorum...

Normal halimiz yok mu sandınız, teessüf ediyorum...

Patron-a Lâl İsyanı

2009-12-15T19:21:00.000+02:00

Gittik padagoga.

Birkaç geceyi daha sebepsiz ağlama krizleri ile geçirince, acil bir randevu ayarlayarak Cumartesi sabahı ilk pedagog ziyaretimizi gerçekleştirdik. Sevgili Julide karşıladı bizi, aldı ofisine. Lâl, bir doktor kontrolünde olduğunu anlamadı tabii... Etrafta yüzlerce oyuncak.

Anlattım anlattım...

Anlatırken, anlatıklarımın ne kadar boş olduğunu anladım.

Ne olur sanki, bir kaç geceyi uyukusuz geçirsek? Ne olur sanki isteklerini ağlayarak söylese, anlamasak? O geceyi salonda uyuyarak geçirmek istese? Gecenin 3’ünde patates kafalarıyla oynamak istese ne olur ki?

Anlattıklarım o kadar boş geldi ki... Bu anlattıklarımla mı başedememiştik biz yani?

Bu yazdıklarım gündüz saatlerindeki öfke nöbeti algılarım. Bunları gece idrak etmesi daha zor oluyor kabul ediyorum ama bu kadar koştura koştura gitmemize sebep miydi? Yanlış yere geldin kızım Gökşen dedim kendime. Sen bunlarla başedemediysen çocuğunu niye kapıp getiriyorsun, yağmurlu ve trafiğin felç olduğu bir Cumartesi günü Teşvikiye sokaklarında ne arıyorsun dedim kendime... Bence Lâl’e değil, kendime bir psikolojik danışman ayarlamalıydım. Bunlarla başedebilmenin yollarını kendimde aramalıydım. Ne sandım ki çocuk yetiştirmeyi, saksıda çiçek yetiştirmiyorum ya! Julide’de farketmiş olmalı, hatta içinden gülmüş olmalı : )

Biz odadaki oyuncaklarla oynadık seans süresince, Julide bizi izledi, babamız arada oyuna katıldı. Seansın sonunda, Lâl ceplerine masadan doldurduğu minik şekerlerin verdiği sevinçle çıktı odadan. Daha fazla zaman ayırabileceğim anafikrini çıkararak aydıldık o soğuk binadan. [Daha fazla zaman derken?] dedim içimden. Evden işe, işten eve zaten hayatım. Akşam iş çıkışında birkaç arkadaş toplanalım, bir sinema yapalım, toca kişisiyle bir yemek yiyelim gibi sosyal aktivitelere en son ne zaman iştirak etmiştim hatırlamıyorum bile. Daha fazla zaman derken... Gece uyumayalım, uyukumuz bölünüyorsa sabırlı olalım, tuvalete girince bile kucağımda oturmak istiyorsa itiraz etmeyelim, duştayken duşakabinden beni izlemesine, benim su giderinden kaçabileceğimi düşünmesine şaşırmayalım, sabah yatakta üzerime çıkıp uyumak istemesini normal karşılayalım gibi anlamlar çıkarttım...

İçimden çaresizliğime gülerek ver elini Kapalıçarşı dedik bir de üzerine. Kanka halalar eşliğinde allar, morlar, boncuklar ve taşlarla kendimizden geçtik. Pazarlık etme yeteneğimize bolca kikirdedik... Lâl’i pusette dolaştırabileceğimizi düşünerek yanımızda sürüklediğimiz pusete palto, çanta ne varsa yükledik... Ta ki küçük hanım dönüş yolunda otoparka giderken yoruldu da aklına puseti geldi, son 50 metrede indi kucağımızdan : )

Bu dolu dolu ve gündüz uyukusu uyumadan geçirdiğimiz günün sonunda Lâl’in melekler gibi, deliksiz bir uyuku çekeceği hayali, gaflet ve delalet uyukusundaki bizleri sarsarak uyandırdı. Gecenin hatırlamadığım bir körüne kadar anlamadığım bir vızıltıyla ağladı ya da isyan çıkardı demek daha doğru olur. Patron-a Lâl isyanı dedim ben buna. Patron benim, sabrınızı ben ölçerim isyanı. Yetiş Julide demek istedim gecenin bir körü, sabah olsa da atsak kendimizi yine o soğuk binaya dedim.

G(T)ribal Çelişki

2009-12-07T18:23:00.000+02:00

Cuma gecesi
Bütün geceyi bana yapışık geçirmek için türlü bahanelerle kaçıp yatağıma gelmek istemesinden sebep...

Cumartesi sabahı
Ben yatakta yüzüstü yatarken kamplumbağa misali gelip sırtıma yüz üstü yatmasından ve canımın ne kadar acıdığını anlatamayışımdan sebep...
1 günlüğüne halasına gönderip, iyileşemediğim için ayrılığımızı 2 geceye çıkarmamızdan sebep...

Pazar Akşamı
İkinci günün sonunda ağrıyan vücudumla güçlükle yataktan kalkıp en sevdiği muhallebiyi yaparken gelen telefonla o geceyi de cici babannesinde geçirmek istediğini söylemesinden ve benim biraz daha dinlenmemi istemelerinden sebep [iyi ki varsınız]...

Gözyaşlarım muhallebiye karıştı...

Muhallebi taş gibi, kıvamsız birşey oldu...

Gribal ve Tribal hallerdeyiz yani...

Kendime yeni bi neden lazım.

2009-12-03T20:31:00.000+02:00

Sinir krizleri ile geçen bir haftanın sonunda bayram tatili ilaç gibi oldu desem...
Koca bir yalan olduğu anlaşılır mı?

İnsan bazen kendine bile yalan söylemek isteyemez mi?
Hatta kendinden bile uzaklaşmak istemek anlaşlır bir şey midir?

Buraya yaz-a-mamanın sebebi de bu mudur acaba?

Yoksa sebep bu sabah hastane kapısına babası ile bıraktığım; bütün geceyi [kulaaam çok aciyoo anne, öpey misin, sevey misin, beni seviyor musun, kucaanda uyuyabiliy miyim ] diye sayıklayan gözü yaşlı brownie’m midir?

Hokey Pokey’li Mutlu Bayramlar

2009-11-26T14:29:00.000+02:00

Sağ ayak öne
Şimdi bir de geriye
Sağ ayak öne
Ve salla poponu
Hokey pokey yap
Hadi etrafında dön
İşte hepsi bu kadaaaaar...

Biz bu bayramı evde Hokey Pokey yaparak geçiriyoruz.

Herkese iyi bayramlar : )

Alt beyin-Üst beyin

2009-11-24T18:52:00.000+02:00

"Al sana çalışan anne öyle olunmaz böyle olunur! hadi ben seni uğraştırayım, yorayım biraz da anneliğini görelim..." diyor alt beyni... üst beyin "afedeysin annejim, bi daha yapmicaam, üsmicem tamam mi sös" diyor...

Uyumamak için direniyor. Dolap kuytularından bulduğu askılı yazlık elbisesi, kırmızı rugan ayakkabıları ve yün kaşkoluyla Aysel Gürel'in prototipi olarak dolanıyor evde...

Yatağına 8 tane barbie bebek, onlarca peluş oyuncak, puzzleları, kitapları, 3 çeşit ayakkabısı ile girmek istiyor... Yataktaki kalabalıktan kendine yatacak yer kalmayınca sinir krizine giriyor... Krizden çıkması için bir an önce yatağını boşaltmaya çalışıyorum... Yatakta ne varsa savuruyorum yere doğru heyecanla... bu onu daha çok sinirlendiriyor... Yerlere yatıp böğürtü gibi bir ses çıkarıyor... hiç dokunmadan geçmesini bekliyorum... bağırmaktan boğazları acıyınca yanıma geliyor, gözlerinde bir damla yaş yok. [bi daha yapmicaam anne üsülme tamam mı] diyor... tamam diyorum. Tekrar yatağına alıyorum... ama yatağında yatmak istemiyor. Annenin yatağına gelmek istiyor... Gidiyoruz... Yastıkla tepişiyor tepişiyor... tam uyudu derken süt istiyor... mutfağa yönelince bir çığlık daha geliyor... tazı gibi koşarak bacaklarıma yapışıyor... [beni de götüy, yannıs kalamam ben korkarım] diye çığlık atıyor... beraber gidiyoruz... sütü ondan habersiz cezveye boşalttım diye kendini yere atıyor... [ben de bakacaktım, neden göstertmedin] diye çığlık çığlığa ağlıyor... mutfak kapısında yardıma gelen babasını görmek daha çok kızdırıyor onu... koşarak babasının bacaklarına yapışıyor, geri geri itekliyor... baba şaşkın dışarı çıkıyor... cezvedeki sütü boş bir bardağa alıyorum... Görebilmesi için süt kutusundan cezveye tekrar bir miktar süt alıyorum. Isıtıp, biberona koyuyorum... Yatağa geri dönüyoruz... Biberonu eline alıyor, inceliyor inceliyor.... [büyüdüm ben artık bunu kediler içsin] diyor ve bana uzatıyor. Bu kadar kıyamet bir anda büyüdüğünü anlamasıyla boşa çıkıyor.
Yastığına gömülüyor... tepişiyor tepişiyor... zımba gibi kalkıyor tam uyudu dediğim anda... [lal'in yastığı değil bu, beyenmedim başka yastık getir] diyor... 3 farklı incelikte yastık bulup getiriyorum. Olmuyor, beğenmiyor... Çareyi yastık kılıflarını çaktırmadan değiştirip farklı yastıkmış gibi göstermekte buluyorum... 4. kılıf denemesi başarılı oluyor. Aynı yastık farklı kılıfla beğeniliyor ve yüz üstü uyuma pozisyonu alınıyor... tepişiyor tepişiyor... Aniden kalkıyor yine.... çişi gelmiş... tuvalete gidiliyor... sinirler yay gibi geriliyor... dudaklarımın içini kemiriyorum yapay bir gülümseme ile... Yalvarıyorum bunun son isteği olması için gözlerimle... Ama onun bakışlarının başa bir yere takıldığını görüyorum... National Geo'daki gözü dönmüş aç kargalar gibi makyaj çantama yiyecek gibi bakıyor... biliyorum kalbi pır pır atıyor ona erişebilmek için... hay kahrolası koysana dolabın içine... gitti mi yarım saat daha...

Nafile çabalamaya direnmiyorum... Ama yine de kendini yere atıyor... [Kilaya baloya gidecek anne, makyaş yapmamıs lasım] diyor ve yine kapaklanıyor ayaklarıma... iyi ama ben hayır demedim ki?... [tamam lal'cim clara'nın makyajını beraber yapalım] diyorum... [oymaaas onlar annemin kilaya kullanamas] diye ağlıyor. Şaşırıyorum, sesimin tonunu değiştiriyorum... saat 12 oldu diye kontrol edemediğim bir bağırışla 2 saniyeliğine sindiriyorum... kısa sessizlik yerini böğürtüye bırakıyor.. içini çeke çeke [bi daha yapmicaaam sös veriyorum] diye boynuma sarılıyor, ağlıyor ağlıyor...

Aynı fasıl sabah 5 civarında da eksiksiz devam ediyor. Sabah 7'ye kadar aynı sahneler tekrar yaşanıyor. 7'den sonra anne uyumuyor, işe gitmek için hazırlanıyor...

Bizim son 3 ayımız böyle geçiyor.

Bu sabah tamam dedim, profesyonel bir yardım almanın zamanı gelmiştir. Sabahtan beri danışma merkezleri, profesörler, makaleler, bloglar arasında gidip geliyorum. Bakalım bu akşam nasıl bir senaryo ile karşı karşıya kalacağız??

2.5

2009-10-23T21:58:00.000+03:00

912 gündür devam eden maceramızda, şu an deli gibi yanında olma isteğimi dile getirmekten başka birşey gelmiyor elimden...

Her gün gibi...

Her yeni günün tek tesellisinin akşam senin yanına dönmek olduğunu bilmek gibi...

2 buçuk yaşın kutlu olsun canım kızım.

Big Babol

2009-10-01T15:31:00.000+03:00

Akşam görüşemedik diye miydi bu sabahın sebebi...

Oysa ki ben sinsi sinsi cümleler kurmaktaydım...

[Baby tv izlemek ister misin? Tavşanlara günaydın diyelim mi?]

Saçlarımı toplasam mı, açık mı bıraksam düşüncelerindeydim....

Ne büyüktü senin kaygın oysa ki bir saç tokası ile kıyaslandığında...

Sen miydin savunmasız, ben miydim aciz bilemedim...?

Hepsini çiğnemeyesin diye yarısını dişlediğim Big Babol’du

seni avutacağım silahım bu sabah...

Bir yarısı sende, bir yarısı bende.

Nasıl kırdın bu sabah kalbimi Big Babol... Nasıl acıttın içimi...

B e n i b ı r a k m a a n n e…
S a k ı n b e n i b ı r a k m a a n n e…

Diyaloglar

2009-09-25T15:17:00.000+03:00

anne: [Lâl'cim büyüyünce babannen ne alsın sana?]
çocuk: [çaydannnık]
anne:[!!?]

anne: [pekiiii... halan ne alsın sana büyünce?]
çocuk: [borç (porsche)]
anne:[!!?]

-----------------------------------------------------
Babannesi "benim annem bir melek" dizisini seğrederken Lâl'e sorar:

babanne: [Lâl'cim senin annen de bir melek mi?]
çocuk: [hayııır... benim annem gökşen. Benim anannem melek)]
babanne:[!!?]

-----------------------------------------------------

Nazan ile diyalogları...

çocuk: [hapşuuuuu....]
nazan:[çok yaşa lâl]
çocuk: [sen de bak ]
anne:[??!! Nazan neye bakacak Lâl?]
çocuk: [sen de bak... hapşu yapınca söyleniyoo ya!]
nazan: [galiba sen de gör demek istiyor]
anne ve nazan: [hmmm... anladık :) ]

Nerden başlasam?

2009-09-16T17:58:00.000+03:00

Nasıl anlatsaaaam... Bodrum Bodruuum... diye başlayabilmeyi çok isterdim ama ı-ıhhh bu değil. Yaşananları aktarmak konusunda ipin ucunu kaçıran supersonic annenin, uzun zaman sonra profesyonel hayat dışında kendine zaman ayırmak için pc başına geçtiği ilk anda yaşadığı bocalamanın dışa vurumudur bu başlık.

Sondan başa gidesim var anlatırken... sebebi tam da bu güzellikten kaynaklı...

Ben eskiden kolay bırakamazdım alışkanlıklarımı, en çok da yaşam biçimimi. Yengeç’liğimi en çok da vazgeçemeyişimlerinden ele verirdim. Şimdi bakıyorum da kendime... emek verdiklerimden vazgeçmek pek de zor olmuyor... hayatımdan çıkartmak istediklerim için önce sancılı bir değerlendirme süreci, karar aşaması ve sonrası... arkana bakmadan gidişler...

İşte bu resim bunu anlatır... Ben artık daha Pure bir iş hayatını idrak etmekteyim... Her gün bu manzarada yemek yemenin ayrıcalığında, Bizans mimarisinde inşa edilen bir palasta, yıllardır Levent-Maslak arasında sıkışan ruhumu arındırıyorum. Ani bir kararla son verdiğim eski çalışma ortamımdaki dostlarımı özlesem de sırtımı dönüp gidebiliyorum...

Yaz başında kronikleşen bakıcı krimizi ise evimizi taşıyarak çözdük. Tüm iyi niyetimizle -bu sefer sözünde duran bir bakıcı bulabiliriz- vefakat çaresizliğimizle bulduk da birini... Geçmiş tecrübelerden ders aldığımız konuları titizlikle eleyerek güvendik birine... Yarın gelip alacağız seni dedik, randevulaştık... Yarın oldu. Koca kişisi buluşacağımız saatten önce [çıkarken haber verelim, bunların sağı solu belli olmaz] dese de ben yine aynı saflıkta ne gerek var konuştuk, ok'leştik işte şeklinde düşünerek sırf koca kişisinin sözünü çiğnememek adına aradım bakıcımızı... Gelmeyin dedi, ben yeni iş buldum oraya götürüyorlar beni şimdi dedi. Klasik kilitlenme sürecimin ardından çözülüşüm evimi taşımakla sonlandı. Her mecbur kalan anne gibi anannenin ve dolayısıyla şehir hayatının yakınlarına sığınarak ve kısa vadede kreş bulma çözümüyle terk-i diyar ettik evimizi...

Bugünlerde ise çöl sıcağında kutup kıyafetleriyle kalan bir survivor gibi üzerimdekileri tek tek atmanın rahatlığında/dinginliğinde, yaşadığımı hissettiren tüm sevdiklerime; en çok da kızıma teşekkür ederek arada geçirdiğimiz zamanı özetleyen bu kare ile hızlı bir geri dönüş yapıyorum...

O an

2009-08-06T17:16:00.000+03:00

Zamanında yakalanmış bir fotoğraf karesi değil bu.

Zaman hep bu kıvamda bugünlerde Lâl için.

Bahçede, plajda, kumda, parkta, yürüyüşte, hatta dernek toplantısında.

...

Dernek toplantısı demişken, kurumsal ve formal hitaplar giriyor hayatımıza.

Anannesine “Melek Haaanım” diye seslenmeye başladı.

[O kim] dedim ilk duyduğumda, toparlayamadım haliyle.

[annanne] dedi.

Beni tanıyanlar bilir, klasik bir kilitlenme anım vardır benim.
İşte öyle kilitlendim bunu duyunca.

...

Şaşıracağımız çok şey olacak elbet. Bu da ayrı bir şaşkınlık vesilesidir.

Anannesi ayıkladığı fasulyeleri Lâl’e vereceğini, sonra elindekileri ortadan ikiye bölmesini istediğini söyledi.

[Aman anne amma abarttın sen de! ne anlasın buncaaaz fasulyeden] dedim.

Güldü... [görürsün sen ne anladığını... sen git de fotoğraf makinanı getir] dedi.

...

Son karede ise biraz da babasının yardımıyla rol kesse de....

yine de ben onu yerim yerim içime sokarım : )

p.s: [ne kadar ısırasım geldiği anlaşılıyor mu??!]

Bravo Lâl’e

2009-07-24T17:12:00.000+03:00

Evet, Lâl tamıtamına 27 ay 2 haftalık bir çocuk iken bu işi de çözmüş bulunuyoruz.

Hikaye çok ani başladı aslında. Bir akşam eve döndüğümde anannesi [bugün sadece bir kazamız var] dedi. Eyvah ne kazası, neler oluyor diye gözlerimi pörtletmiş bakıyorken [korkma, bezi çıkarttık sadece bir defa altına kaçırdı ] diye açıklama getirdi. İlk gün için çok başarılı bir sonuç aldığımızdan olsa gerek tesadüf diye yorumlamıştım. Eğitim sürecindeki bir hafta içerisinde ise toplam 3 küçük, 2 büyük kazamız oldu : ) Ben bu süreyi hep eğitim aşaması olarak yorumladığımdan henüz buraya yazacak cesareti bulamamıştım. Taaa ki dün akşam dışarıda yediğimiz yemekte yaşadıklarımıza kadar.

Lâl, haftada bir gün ananneyi dinlendirme maksatlı, hala ile özlem giderme amaçlı babasıyla beraber işe gidiyor. Dün olduğu gibi. İş dönüşü hadi dedik, yaz girdiğinden beridir İstanbul’da değiliz, inelim caddeye, bir güzel yemek yiyelim. Toca kişisi hiç itiraz etmedi. Mekan önerisinde bile bulundu hatta... sebebini sonradan anlayacağım bir maç söz konusuymuş meğer. Neyse ikimizin de amacına hizmet ettiği sürece sorun yok dedik, attık kendimizi havadar, üç tarafı açık bir mekana... Malum bugünlerde AB kriterleri kadar önemli bir kriter yeme içme mekanlarının üç tarafının açık olması.
Verdik siparişlerimizi... Bir mekana erkek kişisi girince ve bu koca koca adamlara maç da seyrettirince caaanım mekanın nasıl tribüne döndüğünü izlemek Lâl için eğlenceli geldi sanırım. Şaşkın şaşkın ve uzuuun bir süre yaş ortalaması 30’lar olan adamların hop oturup hop kalkmaları, alkış kıyamet zıplamaları bir süre oyaladı yer fıstığını. Derken yemeklerimiz geldi, baba heyecandan dörtköşe gel bakalım yavru kartalım ben yedireceğim sana diyip kıyısına da aldı Lâl’i... e ben de mutlu ağız tadıyla yemeğimi yiyeceğim, şöyle bir tadını çıkaracağım yaz akşamının... Ammaaa henüz ikinci lokmamı atarken ağzıma, karşımda oturan yer fıstığı suratını ekşitip garip mimikler yapmaya başladı. Anladım ben onu bir sıkıntısı var. Hemen eğilip sordum:

[lal’cim çişin mi geldi?]
[hı hııı]
[Annecim arabadan inerken bez bağlamıştım ya, bir seferlik yapabilirsin ona, yanımıza alamadık tuvalet adaptörünü]
[bezimi çıkay anne]
[tatlım çıkaramayız burada, sadece bir seferlik lal’cim bezine yap hadi annem]
[yapamam bezimi çıkay anne]
[hadi tuvalete inelim o zaman, ben seni tutarım sen yaparsın olur mu?]
[oluy]

Restoranın dar uzun merdivenleri, bir çırpıda inildi. Az kaldı hemen yetiştiricem seni bıdı bıdı açıklamalar eşliğinde...
İnmesine indik... tuvalet de temiz görünüyor da... nasıl dezenfekte edicez şimdi?
İnilen merdivenlerden aynı hızla yukarı çıkılır.... bir taraftan lal’in sorularına cevap yetiştiriyorum... burası evimiz değil, hızlıca temizliycem ben bıdıbıdılarını açıklarken karşımıza çıkan ilk garsondan bolca ıslak mendil istedik. Sağolsun bir kucak dolusu mendille geri geldi... Merdivenler geri inildi. Klozet mendille defalarca silindi, tuvalet kağıtları serildi ve ben nefesim tükenmek üzereyken oturtabildim bizimkini.

Oturttum da, bir huzursuzluk var belli. Büyük geldi klozet haliyle... Sarıl dedim boynuma... sarıldı ama olmuyor.

[evimise gidelim anne, yapamıyoyum]
[tatlım tutuyorum ben seni, korkulacak birşey yok... evdekinin aynısı bu da.. sadece biraz daha büyük]
[oymas anne evimise gidelim]
[lütfen lal, bak sonra karnın ağrır]
[öyle deme anne, lal’e öyle deme]
[annecim bişey söylemedim, kakanı yapmazsan karnını ağrıtabilir... ben tutuyorum yapmaya çalış hadi]
[evimisde yapıcam anne... yaaaayın yapıcam]
[aaa yarın olmaz, bezini takayım ona yap olur mu?]
[bezime oymas anne... evimise gidelim]
[tamam lal’cim kalkalım ben bezini takarım yine. Ona yaparsın olur mu?]
[oluuuy... yaaaayın yapalım]
içses[imdaaaat]
dış ses[peki tamam yarın yapalım]

Yukarı çıktık... Maçta 2.yarı olmuş. Bir kaş göz işaretiyle kakasını yapamadığını anlattım o gürültüde. Gerçi bağırsam ne olacak adamlar kendilerinden geçmiş, bir çeşit marş gibi algılanabilirmiş. Telaşla ayrıldık istanbul’un kalabalığından, sıcağından... uyudu yolda... deliksiz bir uyuku geçirdi gece... Sabah uyandığında yazlıkta kendi evinde olmasının verdiği farkındalıkla tuvalete gitmek istedi hemen... Uzuuun uzun oturdu tuvallette.

[pıt yaptım anne.... bıvavooo lal’e]
[bravo tatlım sana... kocaman bi BRAVO]

Oyun

2009-07-22T13:28:00.000+03:00

[annejim biyas oyun oynalayalım mı senlen?]
[oynayalım tabii Lal’cim, ne oynamak istersin?]
[baybi bebekleyi konuştuyalım mı?]
[anlaştık, sen bebeklerini tanıt bana önce, isimlerini söyle bakalım]
[bunun adı sanem oysuuun, bu kilaya(clara), bu da lal oysuuun]
[tamam, peki bu bebeğini tanıtmadın onun adı nedir?]
[o misafiy anne]
[!!?]

Döndük

2009-07-16T15:10:00.000+03:00

Dönmesine döndük de iki satır yazmaya vakit olmadı. Unutulmasınlar diye artık ve nihayetinde yazılacaklar. İşte bir tatilin anatomisi : )

İlk günümüz sitedeki ulaşım problemini çözmekle geçti. Doğumgününde kanka hala tarafından hediye edilen kask ve çocuk oturağı, kendi bisikletlerimizin apartmanının alt katındaki depodan çalınması nedeniyle Datça'da yerini buldu.

Lâl bu sene simite oturmak konusunda geçen seneye göre daha isteksizdi. Tekne gezisi öncesi simidini İstanbul'da unuttuğunuzu farkedip gecenin bir köründe açık Migros bulabilmek telaşıyla Datça'ya inmiş olmamız onun için bir şey ifade etmedi tabi ki. Simidini karada kullanmak kendini daha emniyetli hissettirdi. Sonuç: Kendi deneyimlerimizi çocuklarımıza aktarırken bizim gibi hissetmelerini beklemek için yıllara ihtiyaç olduğunu kavrayan bir anne-baba.

İşte tatilimizi özetleyen kare... Kova-kürek takımları... Anne-babanın ayaklarındaki kumu temizlemek maksadıyla on yüz milyon bin defa kovanın içine su doldurulur, şezlonglara taşınır ve ayaklardan boşaltılır. Suya girmeden ayakları sudan buruşan anne görmedik demeyin : )

Gayson abiii kepçaplı patates istedim ben.
biy de ayyan istedim ben.
"Kepçaplı patates"e çok güldük ama nereden öğrendiğine baya bir süre takıldım ben, zira biz yemeyiz kızartma ve türevleri, hele ki kepçaplı hiç yemeyiz!

Uzak gibi görünse de bu resim bana Lâl'in bir genç kız olduğu zaman duruşunu, yürüyüşünü anlattı sanki : )

Anlatacak onca şey varken kafamı kaşıyabilmek için beşyüz defa düşündüğüm yoğun günlerin arasında bu kadar yazabiliyorum. Çayır çimen özlemimizin son bulması, bu karenin yaşam biçimimiz olması yönünde blogger voltranı oluşturabilir miyiz dersiniz?

Bir sonraki posta kadar HOÇÇAKAAALIN...

Gittik biz!

2009-06-19T21:48:00.000+03:00

Nerede miyiz? Bir tık : )

Yeniden

2009-06-10T01:50:00.000+03:00

Gökşen hanim nasil diyeceğimi bilemedim
Söyle söyle rahat ol Yıldız. Ne zaman gidiyorsun?
Cumartesi
biiiiiiiippp

Bünye alıştı her yazı böyle geçirmeye.

Hatta annemlere taşınırken yanımda götüreceğim bavul hıncahınç dolmadı diye mutlu bile oldum. İyi ki yaz dedim, eşyalar çok yer tutmuyor.

Gülmeyin, önemli bir şey benim için; kış olsa mesela paltosu var, çizmesi var, hırkası var, şapkası var, beresi var… Bir de tüm bunların versiyonları var elbet, iş hayatından sebep.

Tecrübenin getirdiği rahatlık Lâl’in de biraz olsun büyüyüp derdini anlatabilmesiyle birleşince uyukumu kaçıracak bir durum yok sanki.

Ya da bunu konuşmak için erken mi acaba? Sabah pörtlemiş gözler ve kafamda soru baloncuklarıyla uyanır mıyım acaba? Göriciiiiz!??

Yağmur

2009-06-05T18:33:00.000+03:00

bir şehri

tam kalbinden

beyninden

vurup gitmek

var aklımda

bir yağmur

çok uzaklardan

çağırıyor

gelirsen

severim diyor.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

sabahtan beri dilimde bu şarkı

öğlen ışıl ışıl güneşin altında bir yemek

ofise dönünce bardaktan boşalırcasına yağan yağmur

“secret” bu mu?

çağırdıklarım gelir mi?

dinlemek için bir tık.

Kendine kendine : )

2009-06-04T15:25:00.000+03:00

Kendisine gelen hediye paketini açar ve üzerine tutar.
[Hmmm güselmiiiş.... beyendiim... gule gule giyim ben]

Teyzesini ziyaretimizin ardından kapıda herkese el sallar
[Hoççakalııın, gule guleeee... yine geliym ben]

Gezi notları

2009-06-02T18:36:00.000+03:00

Hepi topu 1.5 gün süren Beypazarı gezimize bunları da sığdırdık...

Ananne evinden geriye kalan...

Dayı evinden notlar...
Baby tv dışında, gerçek dünyada inek görmek Lâl’i çok heyecanlandırdı, hala durup durup mööö’lüyor : )

Kuzenimin oğlu Emir, Lâl’le ilk karşılaşmalarında öpmek istedi. Henüz alıştırma turunu atlatmayan Lâl’in üzerinde bu davranış panik yarattı. Öyle ki; bazı geceler sayıklıyor [Emmiiy şakın öpmee – işaret parmağını iki yana sallayarak-]

Lâl ilk defa meyvayı dalından kopararak yedi. Resimli kitaplar dışında ağacın meyva veriyor olmasına şaşırmış olsa gerek ki, inana kadar birer ısırık alıp kalanını bana vermek suretiyle bütün bir ağaçtaki erik ve çağlayı kemirdi.

Çocukluğumuzda İsmet Amca’dan yediğimiz güveç lezzetinden birşey kaybetmemiş, yine güveç çömleğinin dibini gördük : )

Geceden notlar...

Bağ evinde sazlı-sözlü, kimi zaman gözü nemli olduk.

Gelenekleri tanıtmak için yapılan temsili kına gecesine eşlik ettik. Uçan da kuşlara haber ettik ben annemi özledim dedik.

Bağevi işletmecisinin babası 82 yaşındaki Mehmet dedenin yöresel oyunlarını tanıtmak için hala masa masa oynamasına hayret ettik. Ellerinden öperiz dedik. Yine de öptürmem elimden de sizin yaşınıza inerim ben demesine güldük geçtik.

Yedik, içtik, güldük, söyledik… bu da bize yetti demedik. Kalan birkaç masaya şimdi sıra bizim eğlencemizi anlatmakta dedik. Gitarını tıngırdatan Serkan’ı sahneye davet ettirdik. Bezginiz üstelik adamakıllı sarhoşuz dedik, gesi bağlarında yitirdiklerimizi söyledik, yeter ki ıslak ıslak bakma öyle dedik… İlk defa o gece karşılaştığımız insanların kalplerine dokunduk… Ağladık ve ağlattık.

Kültür turumuz
Tarihi Beypazarı evlerini ve müzesini gezmeden dönmeyiz dedik. Gümüşçülerde kendimizden geçtik, lâl taşıyla süslendik : )

Dönüş
Bu kadar neşeli geçirilen saatlerin bir bedeli olmalıydı mutlaka, oldu da : )
Lâl, önce Emir’lerin arabasıyla gitmek için, sonra araba koltuğuna oturmamak için, sonra önümüzde seyreden Serkan’ın arabasına geçmek için, sonra anannesini yanına istediği için, dağ yollarında sözüne kanıp annanneyi bizim arabamıza transfer etmemize rağmen mutlu olamadığı için ve daha hatırlayamadığım bir dolu sebepten yaklaşık 3 saatini ağlayarak geçirdi.
İşte son saatlerimizin özeti, iki resim arasındaki sonsuz farkı bulun lütfen :)

Çocuklardık. Beypazarı’nda.

2009-05-25T16:44:00.000+03:00

İçimde büyüttüğüm özlemmiş, çocukluğuma özdeş.

O eskiden dut ve kiraz ağaçlarıyla çevrili bahçeden girince zaman makinasına girmişim sanki.

[Çocuklaaaar... çabuk inin o ağacın tepesinden büyükbabanız görürse kızacak karnınız ağrıyacak diye] zira sabırsızdık biz, olgunlaşmayan meyvaları yemek isterdik. [Gökşeeen... kızım tırmanmayın duvarlara kardeşlerine kötü örnek oluyorsun][Çocuklaaar dut silkiteceğiz, tutun şu çarşafın ucundan...] [Asmaların küçük, ince yapraklı olanlarından toplayın e mi kızım, etli dolmaya ince yaprak yakışır. ]
Hatırlayabildiğim en az onbeş sene olmuş...

Arnavut kaldırımlı yollar asfalt olmuş...

Evin karşısında caminin yanındaki boş arazi çocuk parkı olmuş...

Lâl salıncakları görünce ne sevindi... Oysa biz ağaç gövdelerinden salıncak yapardık, merdivenlerden kaydırak... Tornetimiz vardı bizim, sokağın bir ucundan diğerine kendimizi bıraktığımız...

“Sadık bakkal" - adı üstünde- hala yerinde ama külahta satmaz olmuş çekirdeği, çağa ayak uydurmuş belli, ambalajlı paketler almış külahların yerini...

Düştük yola, çocukluğumuza... Vardık Beypazarı’na... Evin kapısı açık yine sonuna kadar, hiç kapanmazdı ki zaten.

Ananneciğimin sesi kulağımda “Gök kızım hoşgeldin”... Köşesinde pirinç ayıklıyor yine.

Büyükbabam takmış yakın gözlüklerini gazetesini okumakta... Kaldırdı kaşlarını uçuk gülümsemesiyle uzattı elini... öpüp başıma koyayım diye... Cebinde mutlaka Ülker Napoliten çikolata, öpüp alnıma koyduğum elini öptükten sonra uzattığı... Böyleydi onun özlemini ifadesi...

Kaç çocuktuk bilmiyorum. Hiç sayılmazdı yemek öncesinde sofraya kaç tabak koyalım diye. Defalarca sofra kurulurdu herkes yiyene kadar. Masaya ilk oturanla son oturan grup arasında bir öğün bile geçerdi de kimse şikayet etmezdi o günlerde... Şimdi öyle mi?

Evin girişinde aynanın kenarına anneciğimin iliştirdiği büyükbabamın el yazısıyla vasiyeti...

“evlatlarım” diye başlayan... “birbirinizle husumet, kırgınlık yaşamayın...” diye devam eden, “eşime, çocuklarıma, damatlarıma ve torunlarıma hakkım helal olsun” diye biten... beni de bitiren... heeey gidi Hüseyin Özkan dedirten...

Koca eve geldik işte biz. Kucağımda kızım. Yanımda eşim.

Küçük Gök kızın ve eşi, kara oğlun, diğer torunlarınla beraber... Hep sizi andık, hep sizi söyledik...

Bir yanımız eksik kaldı yine de. Cıvıltımız buruk. Keşke dedik eski gibi olsak yine, tastamam.

Ne de olsa...

Çocuklardık
parlak yıldızlardık
o zaman

nokta

Dolo dolu haftasonu…

2009-05-18T21:06:00.000+03:00

zun uzuuun yazışmaların sonrasında Cumartesi günü blog dostlarımızla toplandık. Hande-Cem(Jim), Berna-Can, Ebru-Rima ve Serap-Kerem(her ne kadar Kerem’i tanıyamasak da) Zuzu’da beraberdik. Minikler oyun odasında çok da birbirleriyle ilgilenmeden, kendilerince takılsalar da biz anneler bir araya gelebilmenin tadını çıkardık. Birbirini tanımayan bizlerin beraberlerken konuşacak bir sürü mevzusunun olması şaşırtıyor beni... ki ben çok konuşkan değilimdir ilk tanıdığım insanlarla bir araya gelince; bundan sebep tocamın “bayan protokol” yakıştırmasına maruz kalmışlığım vardır... Yakıştırmamı kulak arkası edip sımsıcak bir sohbetin içinde buluverdim kendimi... Miniklerse hallerinden memnun ya boya derdinde, ya at tepesinde... İşte bu güzel günden, güzel bir kare...

Pazar sabahı ise kahvaltı sonrası bünyeye yerleşen n’apsak da günü değerlendirsek serzenişleri bizim de anlamadığımız bir gelişme hızıyla kendimizi Fener-Poyrazköy’de bulmamıza neden oldu.

"Meyletti yanağından ışık saçan gümüş göğüslü yare
Gönül kelebeği uçup kondu şimdi fenerden fenere"

75 metre daracık merdivenlerden tırmanarak çıktığımız fenerde gözlerimin mavisi karıştı sanki boğazın mavisine... meylettim denizin sakinliğine...

Okul öğrencilerinin şehir yakınlarında götürüldüğü gezelim-görelim turlarındaki haşarı çocuklar gibi kikirik kikirik indik Fener’den...

Lâl’in uyanmasıyla sonlanan Fener gezimiz Poyrazköy’de iyot ve yosun kokulu salaş bir balıkçı lokantasında midelere şenlik devam etti... Balık ve türevlerinden pek haz etmeyen şahsımın balıkçı lokantalarında neden mutlu olduğunu da anlamış değilim ya neyse ki kızım babasına çekmiş olsa gerek : )

Lâl’in geçtiğimiz hafta evin penceresinden bakarken gördüğü ve tanıştığı uçurtma ise hepimizin özlemini duyduğu bir aktiviteymiş meğer. Baba, dayı, dia, tertan ve filiz teyze sahilde çocukluklarına dönerken, Lâl kavramsal olarak uçurtmayla ilgilenmiş ama kumlarda yürümeyi daha cazip bulmuştu.

Kumdan ve denizden ayrılamadık...

Anneler günü @Sapanca

2009-05-14T13:03:00.000+03:00

Bir demet papatya sen tarafından seçilen
Bir çığlık “anneye hüpyiiis yaptıım beeen”
Bir anne otel balkonundan yarı belinde sarkan, böbür böbür [o papatyaları kucağında taşıyan var ya, işte o benim kızım]
Bir baba en incesinden
Bir anneler günü ilk sen’den

Raporlu yattığım günlerin acısını çıkarırcasına, kendime yaptığım bakım kürlerinden sonra neredeyse tocanın vetosuna uğramak üzere olan Sapanca kaçamağımızı gerçekleştirmiş bulunuyoruz. Sonunda gezmek var ya, vetoyu yememek için ilaçlarımı dakikası dakikasına aldım, iki gün yattım, üç öğün yemeğimi yedim, ne yalan söyleyim ağır ablalar gibi sabah uyanınca ilk iş şalımı bile attım omuzuma...

Sapanca’da Ela’larla buluşup otelimize yerleştikten sonra attık kendimizi göl kenarına...

Ördekleri besledik, serçelerle şakıdık, çiçekleri kokladık...

Kah bıcırıkları iskele üstünde yakaladık... kah attık kendimizi salıncaktaki esintiye...

Babamızın kulağına [hapşuuuu] yapıp, sadece kendimizin eğlendiği ve bildiği bir oyun yarattık...

Top oynadık... yuvarlandık...

Puset ve şapka krizi yaşadık ama uzlaştık...

Pipetle meyve suyu içmeyi öğrendik (bknz: üzerindeki lekeler), kaykayda kay-a-madan dikildik...

En kötü günümüz böyle olsun dedik...

Veee buz dağının arkası

İlk defa kendi yaşıtından biriyle bu kadar uzun zaman geçiren miniklerin kriz anları da olmadı değil.

Ela neredeyse hiç yemek yemedi, ilk gittiğimiz gece hiç uyumadı.

Lâl “evimise gidelim yataaamda uyumak istedim ben” diye tutturdu.

Ela göle düşme tehlikesi atlattı, iplerde asılı kaldı. Duyarsız halkımız benim çığlıklarım karşısında değerli totolarını kımıldatmadı bile.

Yemeğe gittiğimiz akşam Lâl pusetini Ela’yla paylaşmak istemedi. Yaygara yapan Ela’yı yatıştırmaya çalışan Selda’nın tahammül sınırları zorlanmaya başlayınca Ela’yı dışarı çıkarıp oyaladım biraz. Yerimizde döndüğümüzde Lâl bana yapıştı, [Lâl de ağliiyoo anne] ... Buradaki –de takısının önemi büyük. Sadece [Lal ağlıyor] demiş olsaydı sıradan bir ağlama olduğunu düşünecektim. –de kullanarak, Ela ağladığı için onunla ilgilendiğimi düşünen bıcır kendisi de aynı taktikle ilgi toplayacağını anlamıştı.

Komşunun tavuğu komşuya kaz misali; Ela, neredeyse aynı şapkadan kendinde olduğu halde ısrarla Lâl’inkini takmak istedi, Lâl vermedi, Ela ağladı, Lâl ağladı... Uzun süre yatışmadılar... Öyle ki Lâl uyukusunda [O Lâl’in] diye sayıkladı.

Otelden ayrılma saatimiz Lâl’in uyuku saatine denk geldiği için Lâl’i yatağından ayıramadık. [Buydaa uyumak istedim ben] isteğine karşılık, babasının [Lâl biz gidiyoruz, sen arkamızdan otobüsle gelirsin artık] açıklamasına el sallayarak [hoçççakalııın] dedi : ) maalesef cikletle kandırma yoluna giderek odadan ayırabildik.